Zaznacz stronę

Przed wyjazdem

Na co zwrócić szczególną uwagę

Dokumenty
Pierwszym i najważniejszym punktem jest pewność, że wszystkie twoje dokumenty spełniają wymagania dotyczące przekraczania granicy i dalszego zatrudnienia.

Upewnij się, że paszport wygasa nie wcześniej niż zaplanowany pobyt za granicą W najlepszym przypadku po prostu nie dostaniesz wizy, w najgorszym przypadku – nie przekroczysz granicy. Przygotuj się więc do wyjazdu i jeśli to konieczne, zrób paszport z wyprzedzeniem.

Koniecznie zrób kopie ważnych dokumentów : paszportu, ubezpieczenia, zaproszeń, biletów itp. I trzymaj je oddzielnie od oryginałów. Możesz również zeskanować dokumenty i zapisać na przykład w wersji roboczej e-mail aby zawsze mieć do nich dostęp.

Uwaga: Jeżeli pracowałeś już za granicą weź ze sobą wszystkie zaświadczenia potwierdzające okres wykonywania pracy i świadectwa pracy uzyskane od pracodawców.

Sprawy finansowe
Pamiętaj, aby odwiedzić swój bank przed podróżą. Upewnij się, że nie masz długów kredytowych a jeśli posiadasz, sprawdź u pracowników banku w jaki sposób możesz je spłacić. Powiedz swojemu bankowi,  że wyjeżdżasz za granicę i planujesz tam korzystać z karty płatniczej. Dowiedz się, gdzie zabrać pieniądze, gdzie złożyć wniosek w nagłych wypadkach i czy limit karty jest ustawiony. Wyjaśnij czy nie ma dodatkowego limitu na karcie za granicą i jaka prowizja jest pobierana przez bank.

Musisz mieć przy sobie gotówkę. Podziel całą ilość gotówki na „porcje” i przechowuj je w różnych miejscach aby na wypadek utraty czy kradzieży nie zostać bez niczego. Przygotuj i wymień hrywnę w złotówki, najlepiej w niższym nominale. W drodze mogą zdarzyć się sytuacje, w których będziesz musiał zapłacić gotówką, a nie zawsze punkty wymiany będą w pobliżu (na przykład płatna toaleta).

Zdrowie
Koniecznie odwiedź swojego lekarza bezpośrednio przed wyjazdem. Skonsultuj się w przypadku chorób przewlekłych. Zabierz ze sobą wymagany zapas leków, które bierzesz na stałe ale pamiętaj, że wszystkie leki powinny być bez kartonowego opakowania, tak aby była pewność, że są przeznaczone do użytku własnego, w przeciwnym razie mogą wystąpić problemy na granicy. Zaplanuj wizytę u swojego dentysty, ponieważ usługi dentystyczne za granicą mogą być bardzo drogie (jeżeli korzystasz z prywatnej opieki medycznej) lub trzeba czekać na wolny termin (w przypadku państwowej służby zdrowia)

Z pomocą farmaceuty zrób małą apteczkę pierwszej pomocy (środki przeciwbólowe ,przeciw nudnością, bandaż, plaster samoprzylepny itp.).

Problemy techniczne
Doładuj konto telefonu komórkowego bardziej niż zwykle. Musisz mieć pieniądze na połączenia alarmowe z zagranicy (do banku, krewnych itp.)!

Naładuj swój telefon, laptop / tablet. Weź powerbank, dodatkową baterię. Włóż ładowarkę do bagażu podręcznego.

Jak zapobiec możliwym problemom

Możesz być w niebezpieczeństwie, gdy:
– Masz obowiązek zorganizować dokumenty do podróży za granicę w bardzo krótkim czasie.
– Masz obowiązek zorganizować wszystkie dokumenty potrzebne do udzielenia kredytu.
– Masz propozycje przekroczenia granicy z fałszywymi dokumentami.
– Został Ci zabrany paszport lub czujesz, że może zostać zabrany.
– Zamieszkałeś w podejrzanym miejscu z podejrzanymi ludźmi.

Aby zapobiec tym i innym podobnym sytuacjom, zawsze sprawdzaj firmę, w której jesteś zatrudniony (informacje można znaleźć w Internecie), czytaj recenzje. Nie ufaj zbyt tanim taryfom. Wszystkie dokumenty powinieneś przechowywać w bezpiecznym miejscu. Przekaż paszport i inne dokumenty potrzebne do zatrudnienia, bezpośrednio w dziale kadr firmy, w której będziesz pracować.

Wymagaj podpisanej umowy między tobą a pracodawcą. Umowa musi być napisana w zrozumiałym dla Ciebie języku, zawierającym również informacje o warunkach takich jak: pensja, czas trwania umowy, miejsce pracy. Zawsze noś ze sobą tę umowę a także zaproszenie (oświadczenie), które daje Ci prawo do legalnej pracy.
Poznaj główne zwroty w języku polskim, aby móc ubiegać się o pomoc w nagłych wypadkach (policja, pogotowie ratunkowe, straż pożarna). Jeszcze przed wyjazdem zapisz w telefonie numer Centrum Powiadamiania Ratunkowego. W całej Unii Europejskiej działa ten sam numer alarmowy 112, pod którym można zgłaszać nagłe wypadki wymagające pomocy służb ratunkowych.

Zapisz informacje kontaktowe organizacji, które mogą pomóc Ci w trudnej sytuacji za granicą (ambasada lub konsulat Ukrainy, inne organizacje wspierające migrantów, społeczności ukraińskie w każdym dużym mieście itp.).
Pamiętaj, aby zostawić swojej rodzinie telefony i adresy swojego przyszłego miejsca zamieszkania.

Wyjazd

 

Przekroczenie granicy

 

Przekroczenie granicy państwowej jest możliwe wyłącznie w wyznaczonym do tego celu miejscu, tj. na przejściu granicznym. Również w ramach małego ruchu granicznego nie wolno przekraczać granicy poza przejściem granicznym.

 

Przy przekraczaniu granicy warto pamiętać, że wjeżdżając do Polski, przekracza się także granicę Unii Europejskiej (UE) oraz strefy Schengen. Na terytorium UE – również poza przejściem granicznym – cudzoziemiec może zostać zobowiązany do przedstawienia ważnych dokumentów uprawniających go do pobytu i do przekraczania granicy państwa.

 

 

Dokumenty, które należy posiadać przy przekraczaniu granicy

 

Wjeżdżając do Polski, cudzoziemiec powinien posiadać:

 

– paszport lub inny ważny dokument podróży;
Uwaga: osoby niepełnoletnie, o ile są wpisane lub dopisane do paszportu rodzica lub opiekuna prawnego, mogą odbywać podróż pod opieką posiadacza paszportu. Wpisów w rubryce „dzieci” dokonują wyłącznie urzędnicy w urzędzie paszportowym.

 

– ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium jeśli są wymagane;
Uwaga: w wypadku obywateli UE oraz Norwegii, Islandii, Liechtensteinu lub Szwajcarii wymagany jest tylko ważny dokument podróży lub ważny dokument tożsamości.

 

– w wypadku przejazdu tranzytem przez Polskę do innego państwa – zezwolenie na wjazd do innego kraju lub zezwolenie na pobyt w innym kraju.

 

Na przejściach granicznych kontroli dokonują umundurowani funkcjonariusze Straży Granicznej (SG). Jeżeli kontroli dokonuje osoba bez munduru, podróżny ma prawo zażądać od takiej osoby okazania legitymacji służbowej.

 

Na granicy cudzoziemiec może być pytany o cel i warunki pobytu w Polsce.

 

Ponadto SG ma prawo zażądać od cudzoziemca udokumentowania posiadania:
– ubezpieczenia zdrowotnego na okres pobytu w Polsce
– wystarczających środków utrzymania na czas pobytu oraz na powrót do kraju pochodzenia
– Cudzoziemiec nie musi dokumentować posiadania środków utrzymania ani możliwości uzyskania takich środków, jeżeli przekraczanie granicy odbywa się na podstawie:
umowy międzynarodowej, która zwalnia cudzoziemca z obowiązku posiadania takich środków albo według której polskie organy instytucje publiczne mają obowiązek pokrycia kosztów jego pobytu;
– wizy repatriacyjnej;
– wizy wydanej w celu wykonywania pracy;
– wizy wydanej w celu korzystania z ochrony czasowej;
– wizy wydanej w celu udziału w postępowaniu w sprawie o udzielenie azylu;
– karty pobytu;
– wizy w celu korzystania z uprawnień związanych z Kartą Polaka. Wymóg ten nie dotyczy także osób, które wjeżdżają do Polski w związku z niesieniem pomocy charytatywnej lub w związku z uczestniczeniem w akcji ratunkowej.

 

 

Ubezpieczenie zdrowotne

 

Co to jest ubezpieczenie zdrowotne?
Ubezpieczenie zdrowotne jest to ubezpieczenie w razie zachorowania, wypadku, urazu, zatrucia, stanu zagrożenia życia itp. By móc korzystać z takiego ubezpieczenia, należy opłacać składki wynikające z umowy ubezpieczeniowej (np. co miesiąc).

 

Kto może korzystać ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych?
Istnieją dwa rodzaje ubezpieczenia w Narodowym Funduszu Zdrowia (NFZ) – obowiązkowe i dobrowolne. Ze świadczeń publicznej opieki zdrowotnej mogą korzystać na tych samych zasadach obie grupy ubezpieczonych w NFZ. Z publicznej opieki zdrowotnej mogą korzystać cudzoziemcy, którzy należą do jednej z poniższych grup:

 

1. Zatrudnieni w Polsce
W Polsce wszystkie osoby legalnie zatrudnione – w tym także cudzoziemcy – są objęte obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym. Oznacza to, że pracownik może bezpłatnie korzystać ze świadczeń zdrowotnej publicznej i niepublicznej służby zdrowia.

 

Uwaga: należy jednak pamiętać, że świadczenia zdrowotne w niepublicznej służbie zdrowia są bezpłatne jedynie wówczas, gdy dana placówka lub lekarz ma podpisaną umowę z NFZ.

 

Pracodawca ma obowiązek objęcia nowo przyjętego pracownika ubezpieczeniem zdrowotnym. W tym celu zgłasza go do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych) (Zgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego). Następnie pracodawca co miesiąc odprowadza od dochodów pracownika składkę na ubezpieczenie zdrowotne do NFZ.

 

2. Członkowie rodzin ubezpieczonych, w tym członkowie rodzin osób zatrudnionych
Członkami rodziny ubezpieczonego, którzy mogą korzystać ze świadczeń opieki zdrowotnej na takich samych zasadach jak ubezpieczony, są:
– dziecko (dziecko własne, dziecko małżonka, dziecko adoptowane, wnuk, dziecko, którego ubezpieczony jest prawnym opiekunem albo rodzicem zastępczym) – do ukończenia przez nie 18. roku życia lub jeśli kontynuuje naukę do 26. roku życia; jeśli zaś dziecko posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności – bez ograniczenia wieku;
– małżonek;
– rodzice, dziadkowie – jeśli pozostają z ubezpieczonym we wspólnym gospodarstwie domowym.

 

Każda osoba ubezpieczona ma obowiązek zgłosić do ubezpieczenia członków rodziny, jeśli nie posiadają oni ubezpieczenia zdrowotnego (np. nie pracują). Zgłoszenie do ubezpieczenia polega na podaniu danych o członkach rodziny swojemu pracodawcy. Jeśli ktoś ubezpiecza się dobrowolnie (patrz „Dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne”), musi po zawarciu umowy dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego z oddziałem wojewódzkim NFZ sam zgłosić w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) członków rodziny do ubezpieczenia.

 

3. Uchodźcy (status uchodźcy musi być uznany w Polsce) oraz cudzoziemcy objęci ochroną uzupełniającą i programem integracyjnym w porozumieniu z powiatowym centrum pomocy rodzinie – program taki trwa 12 miesięcy)

 

4. Bezrobotni zarejestrowani w urzędzie pracy (ubezpieczeniem mogą być objęci także członkowie rodziny zarejestrowanego bezrobotnego, jeśli nie są ubezpieczeni z innego tytułu).

 

5. Duchowni (więcej informacji na temat ubezpieczenia zdrowotnego duchownych można znaleźć w poradniku ZUS

 

6. Dzieci uczęszczające do szkoły (w ramach opieki zapewnianej przez szkołę), nawet jeżeli pobyt ich rodziców w Polsce jest nie zalegalizowany 7. Osoby pozbawione wolności (przebywające w więzieniu lub areszcie) 8. Osoby przebywające na terytorium Polski ubezpieczone w państwach Unii Europejskiej lub Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (w którego skład wchodzą Islandia, Liechtenstein, Norwegia i Szwajcaria). Pozostali cudzoziemcy legalnie przebywający w Polsce mogą korzystać z publicznej opieki zdrowotnej, jeśli ubezpieczą się dobrowolnie.

 

Warunkiem przystąpienia do dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego w NFZ jest fakt legalnego zamieszkania na terytorium Polski. Oznacza to, że cudzoziemiec powinien posiadać co najmniej zezwolenie na zamieszkanie w Polsce na czas oznaczony

 

Kto opłaca składkę zdrowotną
Każdy, kto prowadzi własną działalność gospodarczą (a więc na przykład właściciel firmy), odprowadza składkę zdrowotną samodzielnie (sam za siebie) Także osoby, które ubezpieczają się dobrowolnie, składkę zdrowotną opłacają samodzielnie (patrz „Dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne”).

 

Za inne osoby składkę odprowadzają odpowiednie instytucje lub osoby:
– za legalnie zatrudnionych pracowników składkę odprowadza pracodawca
– za osobę wykonującą pracę na umowę zlecenie lub inną umowę o świadczenie usług, składkę odprowadza zleceniodawca
– za bezrobotnych składkę opłaca urząd pracy
– za duchownych składkę opłacają oni sami, przełożeni zakonni lub inne instytucje diecezjalne czy zakonne;
– za uchodźców i osoby objęte ochroną uzupełniającą, o ile przystąpili do programu integracyjnego, przez 12 miesięcy składkę odprowadza powiatowe centrum pomocy rodzinie.

 

Po zgłoszeniu do ubezpieczenia uzyskuje się prawo do świadczeń opieki zdrowotnej.
Wysokość składki obliczona jest procentowo od podstawy jej wymiaru (najczęściej dochodu).

 

Każdy ubezpieczony, bez względu na to jak wysoka jest jego składka, ma prawo do takich samych świadczeń opieki zdrowotnej.

 

 

Dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne

 

Osoba, której pobyt na terenie Polski jest legalny i która nie jest objęta obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym, może ubezpieczyć się dobrowolnie. W tym celu powinna złożyć odpowiedni wniosek do NFZ we właściwym ze względu na miejsce zamieszkania wojewódzkim oddziale NFZ.

 

Druk wniosku jest dostępny w siedzibie oddziałów oraz na stronach internetowych oddziałów NFZ http://www.nfz.gov.pl/gfx/nfz/userfiles/_public/dla_pacjenta/ubezpieczenie_w_nfz/wnioski.zip

 

Cudzoziemcy, którzy nie są obywatelami Unii Europejskiej, składając wniosek o dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne, powinni przedstawić paszport oraz jeden z poniższych dokumentów:
– wizę w celu wykonywania pracy;
– zezwolenie na pobyt czasowy;
– zezwolenie na pobyt stały;
– zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego EU;
– zgodę na pobyt ze względów humanitarnych;
– zgody na pobyt tolerowany;
– dokument potwierdzający status uchodźcy nadany w Polsce albo korzystanie z ochrony czasowej na jej terytorium.

 

Po zawarciu umowy z NFZ należy udać się do oddziału lub inspektoratu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS), gdzie składa się druk ZUS ZZA https://www.zus.pl/documents/10182/18428/zza.pdf/f3ca3c7f-f406- 45b5-ab17-b62fb92ef534
Można go wydrukować i zanieść osobiście lub wysłać pocztą do oddziału lub inspektoratu ZUS

 

Osoby, które ubezpieczyły się dobrowolnie, mają obowiązek zgłosić do ubezpieczenia członków rodziny, jeśli nie są oni objęci obowiązkowym ubezpieczeniem z innego tytułu. Ubezpieczeniem mogą zostać objęci ci sami członkowie rodziny, co w wypadku ubezpieczenia obowiązkowego: dzieci, małżonek, a także rodzice i dziadkowie, jeżeli pozostają z ubezpieczonym we wspólnym gospodarstwie domowym.
Aby zgłosić do ubezpieczenia członków rodziny, składa się w ZUS druk ZUS ZCNA

 

Można go zanieść osobiście lub wysłać pocztą.
Składki odprowadza się na konto ZUS – szczegółowe informacje można otrzymać w ZUS.
Informację o wysokości składki na ubezpieczenie zdrowotne można otrzymać w oddziale NFZ lub na stronie internetowej NFZ

 

Składka za każdy miesiąc kalendarzowy opłacana jest w terminie do 15 dnia następnego miesiąca za miesiąc poprzedni (np. za kwiecień do 15 maja).
Cudzoziemiec może również dobrowolnie ubezpieczyć się w innym zakładzie ubezpieczeniowym.

 

 

Dowód ubezpieczenia zdrowotnego

 

Aby otrzymać dane świadczenie opieki zdrowotnej, należy okazać dowód ubezpieczenia.
Może być to:
– aktualny druk ZUS RMUA wydawany przez pracodawcę;
– aktualne zaświadczenie z zakładu pracy potwierdzające opłacanie składek na ubezpieczenie zdrowotne;
– w wypadku prowadzenia własnej działalności gospodarczej druk zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego oraz aktualny dowód wpłaty składki na ubezpieczenie zdrowotne;
– w wypadku bezrobotnych – aktualne zaświadczenie z urzędu pracy o zgłoszeniu do ubezpieczenia zdrowotnego;
– w wypadku ubezpieczonych dobrowolnie – umowa z NFZ i dokument ZUS potwierdzający zgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego wraz z aktualnym dowodem opłacenia składki;
w wypadku ubezpieczonych w państwach Unii Europejskiej lub Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu – poświadczenie wydane przez NFZ lub Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ; ang. EHIC).

 

Członkowie rodziny ubezpieczonego także muszą przedstawić dowód ubezpieczenia.
Może to być:
– dowód opłacenia składki zdrowotnej ubezpieczonego wraz z kserokopią zgłoszenia (druki: ZUS RMUA + ZUS ZCNA – jeśli zgłoszenie nastąpiło przed 1 lipca 2008 roku, lub ZUS ZCZA – jeśli zgłoszenie nastąpiło 1 lipca 2008 roku lub później);
– aktualne zaświadczenie wydane przez pracodawcę;
– legitymacja rodzinna z wpisanymi danymi członków rodziny wraz z aktualną datą i pieczątką zakładu pracy lub ZUS.

 

Należy pamiętać, że niektóre z powyższych dokumentów, jak ZUS RMUA czy ZUS ZCNA, są ważne przez okres 30 dni.
W wypadku braku dowodu ubezpieczenia dokument ten można przedstawić nie później niż w ciągu 7 dni od udzielenia świadczenia opieki zdrowotnej (lub jeśli pacjent przebywa w szpitalu – w terminie 30 dni od dnia przyjęcia, o ile chory nadal przebywa w szpitalu, a jeśli już nie przebywa, to w terminie 7 dni od zaskoczenia leczenia).

 

Jeśli po tym czasie dowód ubezpieczenia nie będzie dostarczony, pacjent może zostać obciążony kosztami leczenia. Uwaga: w wypadku stanu nagłego brak dokumentu potwierdzającego prawo do korzystania z bezpłatnej opieki zdrowotnej nie może być powodem odmowy udzielenia pomocy.

 

 

Ustanie prawa do świadczeń

 

Prawo do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej kończy się zazwyczaj po 30 dniach od dnia wygaśnięcia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego, czyli na przykład:
– po 30 dniach od dnia rozwiązania umowy o pracę;
– po 30 dniach od daty śmierci ubezpieczonego członkowie rodziny objęci ubezpieczeniem tracą prawo do świadczeń z tego tytułu.

 

W wypadku osób ubezpieczonych dobrowolnie prawo do świadczeń ustaje wraz z rozwiązaniem umowy z NFZ lub po 30 dniach zaległości w opłacaniu składek. W wypadku osób ubezpieczonych dobrowolnie w innym niż NFZ zakładzie ubezpieczeń zawarta z tą firmą umowa określa, kiedy kończy się prawo do świadczeń.

 

 

Dokumenty potwierdzające posiadanie środków finansowych

 

Cudzoziemiec wjeżdżający do Polski na okres pobytu powyżej 3 dni powinien posiadać środki utrzymania na pokrycie kosztów zakwaterowania, wyżywienia, tranzytu i powrotu do państwa pochodzenia w wysokości co najmniej 100 złotych na każdy dzień planowanego pobytu albo równowartość tej kwoty w walutach obcych.

 

Cudzoziemiec wjeżdżający do Polski w celu podjęcia lub kontynuowania studiów, uczestniczenia w badaniach naukowych powinien posiadać na pokrycie kosztów zakwaterowania i wyżywienia w Polsce kwotę co najmniej 543 złotych na każdy miesiąc pobytu przez okres 15 miesięcy pobytu (w przypadku badań naukowych przez okres 12 miesięcy) albo za cały okres pobytu w Polsce, gdy jego pobyt będzie krótszy niż 15 (12) miesięcy, jeśli gospodaruje samodzielnie albo co najmniej 457 złotych miesięcznie na członka rodziny jeśli cudzoziemiec przebywa w Polsce wraz z rodziną.

 

Zamiast wymaganej kwoty w złotówkach cudzoziemiec może wskazać jej równowartość w walutach obcych.
Dodatkowo cudzoziemiec powinien posiadać bilet powrotny do kraju pochodzenia albo środki finansowe na zakup takiego biletu w wysokości:
– 200 złotych, jeżeli cudzoziemiec przybył z państwa sąsiadującego z Polską;
– 500 złotych, jeżeli cudzoziemiec przybył z państwa należącego do UE nie sąsiadującego z Polską;
– 2500 złotych, jeżeli cudzoziemiec przybył z państwa nie należącego do UE oraz nie sąsiadującego z Polską;

 

Dokumentami potwierdzającymi możliwość uzyskania wymaganych środków finansowych mogą być np.:
– czek podróżny;
– zaświadczenie o wysokości limitu na karcie kredytowej wydane przez bank, który wystawił kartę kredytową;
– zaświadczenie o posiadaniu środków na koncie w banku, mającym siedzibę na terenie Polski;
– oryginał zaproszenia;
– w wypadku studentów – zaświadczenie o przyznaniu stypendium krajowego lub zagranicznego;
– zaświadczenie o zatrudnieniu i wysokości zarobków;

 

 

Odmowa wyjazdu

 

Cudzoziemcowi można odmówić wjazdu do Polski, nawet jeżeli posiada ważną wizę.

 

Cudzoziemcowi odmawia się wjazdu do Polski między innymi w sytuacji, jeśli:
– nie przedstawił dokumentów wystarczających do potwierdzenia celu pobytu;
– posiada podrobiony lub przerobiony dokument podróży, wizę lub kartę pobytu;
– nie może udokumentować posiadania ubezpieczenia zdrowotnego; •wykorzystał dopuszczalny czas pobytu na podstawie wizy;
– nie posiada wystarczających środków utrzymania w odniesieniu do długości i celu planowanego pobytu lub środków na powrót;
– jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt w Polsce jest niepożądany *
– jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen (SIS) * •jego pobyt może stanowić zagrożenia dla zdrowia publicznego oraz obronności lub bezpieczeństwa państwa.

 

Decyzję o odmowie wjazdu wydaje komendant placówki SG. W dokumencie podróży cudzoziemca odnotowuje się odmowę wjazdu i zapisuje się podstawę prawną wydania tej decyzji.

 

Od decyzji komendanta przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego Straży Granicznej.

 

Praca w Polsce

 

 

 

Umowy, na podstawie których można podjąć pracę

 Pracodawca może zatrudnić cudzoziemca zarówno na podstawie umowy o pracę jak i umowy cywilnoprawnej.

 W przeważającej większości ważne jest, aby umowa ta została zawarta na piśmie.

 

– W stosunku do cudzoziemców, od których wymagane jest posiadanie zezwolenia na pracę, umowy, na podstawie których powierzane jest im wykonywanie pracy w Polsce, muszą być zawarte na piśmie. Jest to jeden z warunków uznania ich pracy za legalną.
– W wypadku cudzoziemców wykonujących pracę w Polsce na podstawie oświadczeń o zamiarze powierzenia wykonywania pracy umowy muszą być zawarte na piśmie. Jest to jeden z warunków uznania ich pracy za legalną.
– W stosunku do cudzoziemców, od których dla legalnego wykonywania pracy zezwolenie nie jest wymagane, brak pisemnej umowy o pracę nie skutkuje uznaniem zatrudnienia za nielegalne, choć niepotwierdzenie na piśmie warunków umowy o pracę stanowi wykroczenie przeciwko prawom pracownika
– W wypadku powierzania takiemu cudzoziemcowi wykonywania pracy na podstawie umów cywilnoprawnych – tak samo jak w stosunku do obywateli polskich – forma pisemna nie jest konieczna.

 

 W wypadku cudzoziemców posiadanie pisemnej umowy o pracę jest szczególnie istotne – jest ona sprawdzana podczas kontroli legalności zatrudnienia.

 Umowa o pracę

 

Istnieją pewne ściśle określone wymogi, które musi spełniać umowa o pracę. Umowa o pracę – oprócz oznaczenia stron (czyli pracodawcy i pracownika), rodzaju umowy i daty jej zawarcia – powinna wskazywać następujące elementy:
– rodzaj pracy (nazwa stanowiska, funkcji oraz opis zakresu obowiązków pracownika);
– miejsce wykonywania pracy;
– wynagrodzenie odpowiadające rodzajowi pracy:
– wynagrodzenie podawane w umowie jest wynagrodzeniem brutto (razem z zaliczką na podatek i składkami do ZUS) – wynagrodzenie podane w umowie zawartej z osobą zatrudnioną w pełnym wymiarze czasu pracy nie może być niższe niż wynagrodzenie minimalne (Minimalne wynagrodzenie to najniższe dopuszczalne wynagrodzenie, jakie może otrzymać pracownik zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w ciągu miesiąca) termin rozpoczęcia pracy – jeśli nie jest określony w umowie, to przyjmuje się, że jest to dzieło podpisania umowy;
– wymiar czasu pracy, czyli wielkość etatu.

 

 

 

 Przy formułowaniu umowy o pracę należy pamiętać także o kilku zasadach:

 

– umowa o pracę nie może zawierać postanowień mniej korzystnych niż te, które są określone w kodeksie pracy;
– umowa o pracę daje pracownikowi uprawnienia, których nie daje umowa cywilnoprawna, a mianowicie:
– ochronę przed rozwiązaniem stosunku pracy dla pewnych kategorii pracowników, tj. przede wszystkim pracowników przebywających na zwolnieniach lekarskich, w czasie urlopu, pracowników w ciąży, pracowników w wieku przedemerytalnym;
– określenie czasu pracy i prawa do odpoczynku;
– uzyskanie płatnego urlopu wypoczynkowego,
– otrzymywanie wynagrodzenia za czas choroby,
– zaliczenie stażu pracy, od którego zależą niektóre uprawnienia pracownicze,
– określenie szczegółowych zasad rozwiązania umowy
– określenie zasad wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, czyli ponad czas określony w kodeksie pracy W wypadku tych umów, także jeśli pracownikiem jest cudzoziemiec, są odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne oraz zdrowotne, a także zaliczka na podatek.

 

 W konsekwencji pracownicy mają prawo do takich samych świadczeń pracowniczych, a okres zatrudnienia na podstawie umowy na czas określony jest wliczany do ich stażu pracy.

 

Pracodawca ma obowiązek zgłosić nowego pracownika do ZUS w terminie do 7 dni od rozpoczęcia przez niego pracy oraz skierować go na wstępne badania lekarskie. Pracodawca musi także przestrzegać czasu pracy, przyjmuje się, że czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin tygodniowo w przeciętnie 5-dniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym co do zasady nieprzekraczającym 4 miesięcy.

 

 

 

Pracownikowi przysługuje w każdej dobie prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku

 

Kodeks pracy jest podstawą prawną regulującą stosunek pracy zawarty na podstawie umowy o pracę.
Umowę o pracę zawiera się na piśmie. Jeżeli umowa nie została zawarta na piśmie, pracodawca powinien potwierdzić pracownikowi na piśmie ustalenia co do stron umowy, rodzaju umowy oraz jej warunków najpóźniej w dniu rozpoczęcia pracy.

 

Najczęściej spotykanymi umowami o pracę są:

 

– umowy na czas określony;
– umowy na czas nieokreślony.

 

 

 Umowa na czas określony

 

Umowa na czas określony jest zawierana na z góry określony czas wskazany przez pracodawcę i pracownika, co oznacza, że jest to umowa, która obowiązuje czasowo, do określonego terminu.

 W sytuacji, w której pracodawca zawarł z pracownikiem dwie kolejne umowy na czas określony, to trzecia umowa jest traktowana jako umowa na czas nieokreślony, jeśli przerwa pomiędzy tymi umowami nie przekracza 1 miesiąca. Powyższe nie dotyczy umów zawartych w celu zastępstwa nieobecnego pracownika oraz umów zawartych w celu wykonywania pracy dorywczej, sezonowej lub realizowanej cyklicznie.

 

Umowa na czas określony może zostać rozwiązana na mocy porozumienia pracownika i pracodawcy. Umowa o pracę na czas określony może być wypowiedziana przez pracownika lub pracodawcę, o ile została zawarta na okres dłuższy niż 6 miesięcy i zawiera postanowienie określające możliwości jej wypowiedzenia. W takim przypadku okres wypowiedzenia to 2 tygodnie. Wypowiedzenie powinno być złożone w formie pisemnej. Nie ma obowiązku podawania powodu rozwiązania tej umowy.

 

 Umowa na czas nieokreślony

 

Jest to najbardziej korzystna z punktu widzenia pracownika umowa, gdyż charakteryzuje się brakiem określonego z góry czasu trwania stosunku pracy.

 

 

 

Umowę o pracę na czas nieokreślony można rozwiązać na mocy porozumienia stron z taką datą, jaką ustalą strony. Jeśli pracownik bądź pracodawca chce wypowiedzieć ten typ umowy, musi o tym fakcie poinformować drugą stronę na piśmie. Pracodawca jest również zobowiązany do podania powodu rozwiązania umowy.

 

 

 

Okres wypowiedzenia umowy na czas nieokreślony jest uzależniony od stażu pracy u danego pracodawcy i wynosi:

 

– 2 tygodnie, jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 6 miesięcy,
– 1 miesiąc, jeżeli był zatrudniony co najmniej 6 miesięcy oraz
– 3 miesiące, jeżeli był zatrudniony co najmniej 3 lata.

 

 

 

 

 

Kodeks pracy oraz inne przepisy prawa pracy wprowadzają kategorie pracowników, którym wypowiedzenie umowy o pracę jest niezgodne z prawem. Do pracowników takich należą miedzy innymi: pracownicy nieobecni z powodu choroby, pracownicy przebywający na urlopie, w tym również wychowawczym, pracownice w ciąży, członkowie władz związków zawodowych lub inni członkowie związków zawodowych upoważnieni do reprezentowania związku wobec pracodawcy.

 

 

 

 

 

Podstawa prawna

 

Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141, z późn. zm., tj. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.)

 

 

 

 

 

Umowa Cywilnoprawna

 

Umowy cywilnoprawne są innymi niż umowy o pracę formami powierzenia pracy, które są regulowane przez przepisy kodeksu cywilnego.

 

 

 

Umowy cywilnoprawne najczęściej stosuje się w momencie, w którym pracodawca nie planuje zatrudniać pracownika na podstawie umowy o pracę, ale zależy mu na wykonaniu określonych czynności bądź realizacji jasno określonych zadań.

 

 

 

Podstawowe cechy świadczenia pracy na podstawie umów cywilnoprawnych, odróżniające je od pracy wykonywanej na podstawie umowy o pracę:

 

– w wypadku umów cywilnoprawnych istnieje większa swoboda podejmowania działań przez świadczącego pracę, a odmowa wykonania poleceń nie stanowi naruszenia obowiązków wynikających z umowy, w wypadku umów cywilnoprawnych dopuszczalna jest możliwość zlecania pracy;
– w wypadku umów cywilnoprawnych można określić miejsce i czas wykonywania pracy, ale nie jest to konieczne, bardziej liczy się samo wykonanie pracy, a nie jej czas i miejsce;
– w wypadku umów cywilnoprawnych nie ma także konieczności opłacania wszystkich składek ubezpieczenia społecznego i udzielania urlopu pracownikowi.
Uwaga: aby pracować na podstawie umowy zlecenia lub o dzieło, cudzoziemiec musi także uzyskać zezwolenie na pracę.

  Najpopularniejszymi umowami cywilnoprawnymi są:

– umowy zlecenia;
– umowy o dzieło.

 

 

 

 

 

 

 

Umowa zlecenia
Umowa zlecenia polega na zleceniu przez zleceniodawcę wykonania określonej pracy w określonym terminie i wypłaceniu za tę pracę ustalonego wynagrodzenia. W jej ramach zleceniobiorca zobowiązuje się do dokonania określonych czynności na rzecz zleceniodawcy. Umowa zlecenia jest zatem umową starannego działania. Strony umowy zapisują w umowie rodzaj czynności, ich zakres, ramy organizacyjne oraz wynagrodzenie – kwota zawarta w umowie to kwota brutto.

 

 

 

Uwaga: należy jednak pamiętać, że w wypadku tej umowy nie ma wynagrodzenia minimalnego.

 

 

 

 Zasady rozliczania umowy zależą od tego, czy zleceniobiorca posiada inne dochody z tytułu umowy o pracę, czy też jest to jego jedyne źródło dochodu. Jeśli umowa zlecenie stanowi jedyne źródło dochodu z pracy, to obowiązkowe jest opłacanie wszystkich składek ubezpieczenia społecznego (co oznacza również, że przez okres obowiązywania umowy zleceniobiorca jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym) oraz zaliczek na podatek. Jeżeli zaś umowa zlecenia stanowi jedynie dodatkowe źródło dochodu, a wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę stanowi przynajmniej minimalne wynagrodzenie i składki na ubezpieczenie społeczne są potrącane przez innego pracodawcę, to składki z tytułu takiej umowy zlecenie są dobrowolne, a wynagrodzenie podlega tylko opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

 

 

 

 Zleceniodawca nie ma obowiązku udzielenia urlopu, wypłaty odprawy ani odpłatności za czas choroby, ani też żadnych innych, dodatkowych świadczeń.

 

Zleceniobiorca może zawrzeć wiele umów zlecenia z jednym pracodawcą.

 

 

 

 

 

 

 

Umowa o dzieło
Umowa o dzieło jest umową o wykonanie „dzieła”, czyli jasno określonego zadania, w wyniku realizacji którego powstaje określony produkt. A zatem umowa o dzieło jest umową rezultatu. Dzieło (produkt) musi być wyraźnie określone i mieć charakter przynajmniej częściowo materialny.
Za wykonane dzieło osoba je wykonująca musi otrzymać finansowe wynagrodzenie – w umowie podawane jest wynagrodzenie brutto.

 

 

 

 

 

Uwaga: należy jednak pamiętać, że w wypadku tej umowy nie ma wynagrodzenia minimalnego.

 

 

 

 Umowa zazwyczaj określa termin realizacji dzieła. Wykonawca dzieła odpowiada za efekt swojej pracy.

 

Osoba wykonująca pracę wyłącznie na podstawie umowy o dzieło nie podlega ubezpieczeniom społecznym. Wyjątkiem jest sytuacja kiedy taka umowa o dzieło została zawarta z pracodawcą, z którym pracownika łączy równolegle umowa o pracę, lub jest wykonywana na rzecz takiego pracodawcy.

 

 

 

Podstawa prawna
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93 z późn. zm.).

 

 

 

 

 

 

 

Zezwolenie na pracę w Polsce

 

 

 

 Cudzoziemcy, których podstawą pobytu jest praca powinni w Polsce uzyskać zezwolenie na pobyt czasowy i pracę. Pozostali cudzoziemcy, którzy przebywają w Polsce na podstawie wizy lub zezwolenia na pobyt czasowy i chcieliby podjąć w Polsce pracę, mogą to zrobić, pod warunkiem że posiadają zezwolenie na prac

 

 

 

Obywatele Armenii, Białorusi, Gruzji, Mołdawii, Rosji i Ukrainy mogą pracować w Polsce bez konieczności posiadania zezwolenia na pracę przez okres nie przekraczający 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy na podstawie oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi.

 

 Zezwolenie na pobyt czasowy i pracę

 

 Cudzoziemcy zamierzający zalegalizować swój pobyt w Polsce na podstawie podjęcia lub kontynuacji pracy Polsce, powinni ubiegać się o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę.

W przypadku zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, oprócz podstawowych dokumentów, o których mowa powyżej, cudzoziemiec musi również złożyć:

 

– ubezpieczenie zdrowotne

– przedstawić dokumenty poświadczające posiadanie źródła stabilnego i regularnego dochodu wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu •dokumenty potwierdzające posiadanie zapewnionego miejsca zamieszkania
– informację starosty dotyczącą wyniku testu rynku pracy lub dokumenty potwierdzające zwolnienie z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę;
– rozliczenie podatkowe np. PIT składany do urzędu skarbowego; •zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach

 

 WAŻNE! Cudzoziemiec ubiegający się o zezwolenie na pobyt czasowy na podstawie wykonywanej pracy w Polsce nie musi wcześniej uzyskać zezwolenia na pracę. W przypadku zezwolenia na pobyt czasowy i pracę , wydana karta pobytu poświadcza prawo cudzoziemca do podjęcia w Polsce pracy na rzecz konkretnego pracodawcy i na warunkach wskazanych w decyzji o udzieleniu zezwolenia.

 

W decyzji o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wskazane są dane pracodawcy cudzoziemca, stanowisko, na którym cudzoziemiec ma wykonywać pracę, najniższe wynagrodzenie, które może otrzymywać cudzoziemiec na danym stanowisku, wymiar czasu pracy, rodzaj umowy, na podstawie której cudzoziemiec ma wykonywać pracę.

 W przypadku, gdy cudzoziemiec zamierza pracować u kilku pracodawców, to w decyzji wskazanych jest tych kilku pracodawców, a warunki wykonywania pracy zostają określane odrębnie dla każdego podmiotu (pracodawcy). Jeżeli cudzoziemiec utraci pracę u któregokolwiek z pracodawców wymienionych w decyzji, powinien on zawiadomić pisemnie o tym fakcie wojewodę, które wydał zezwolenie na pobyt czasowy i pracę w ciągu 15 dni roboczych od momentu utraty pracy.

 

 

Jeżeli cudzoziemiec jest zwolniony z obowiązku posiadania w Polsce zezwolenia na pracę, to w decyzji o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, warunki wykonywania pracy nie zostają określone.

 

 

Wynagrodzenie cudzoziemca nie będzie mogło być niższe niż wysokość wynagrodzenia pracowników wykonujących pracę w tym samym wymiarze czasu pracy, pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku.

 

 

 Zezwolenie na pobyt czasowy i pracę jest wydawane maksymalnie na 3 lata. Okres ważności zezwolenia na pobyt i pracę może być jednak krótszy. Zazwyczaj okres, na który wydawane jest zezwolenie na pobyt i pracę zależy od przedstawionych przez cudzoziemca dokumentów. Na przykład, w przypadku, gdy cudzoziemiec ma podpisaną umowę z pracodawcą na okres 2 lat, to w takim wypadku zezwolenie na pobyt i pracę będzie również wydane na nie więcej niż 2 lata.

 

 Na wniosek cudzoziemca zezwolenie na pobyt i pracę może być w każdym czasie zmienione przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, jeżeli cudzoziemiec zamierza wykonywać pracę u innego pracodawcy lub na innych warunkach niż określone w decyzji o wydaniu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

 

 

W przypadku zmiany siedziby lub miejsca zamieszkania, nazwy lub formy prawnej pracodawcy lub w przypadku przejęcia pracodawcy lub jego części przez innego pracodawcę nie ma wymogu zmiany lub wydania nowego zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

 

 Wojewoda cofa, czyli unieważnia zezwolenie na pobyt czasowy i pracę, jeżeli stanowisko określone w zezwoleniu uległo zmianie lub wysokość wynagrodzenia została obniżona, a zezwolenie to nie zostało zmienione.

 

 

 Wojewoda odmawia wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, gdy cudzoziemiec:

 

 

 

1. jest pracownikiem delegowanym do pracy w Polsce na określony czas przez pracodawcę mającego siedzibę poza granicami Polski – przez cały okres delegowania (w przypadku delegowania, cudzoziemiec powinien ubiegać się o zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy przed cudzoziemca delegowanego przez pracodawcę zagranicznego do Polski; informacja o tego rodzaju zezwolenia na pobyt dostępna jest poniżej),

 2. wjechał do Polski na podstawie zobowiązań określonych w umowach międzynarodowych dotyczących ułatwienia wjazdu i czasowego pobytu niektórych kategorii osób fizycznych zajmujących się wymianą lub inwestycjami,

 3.prowadzi działalność gospodarczą w Polsce,

4. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu wykonywania pracy sezonowej.

 

 Cudzoziemiec przebywający w Polsce na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę ma obowiązek zawiadomić pisemnie wojewodę właściwego ze względu na miejsce swojego aktualnego pobytu o utracie pracy u któregokolwiek z pracodawców wymienionych w decyzji o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, w ciągu 15 dni roboczych od jej utraty. Jeżeli cudzoziemiec powiadomił w terminie pisemnie wojewodę o utracie pracy, to jego zezwolenie na pobyt czasowy i pracę nie może być cofnięte w okresie 30 dni liczonych od dnia utraty pracy.

 

Jeżeli w terminie 30 dni od momentu utraty pracy i powiadomienia o tym fakcie wojewody, cudzoziemiec nie znajdzie nowej pracy, to jego zezwolenie na pobyt czasowy i pracę może zostać cofnięte, czyli unieważnione. Jeżeli cudzoziemiec w okresie 30 dni znajdzie nowego pracodawcę i uzyskać nowe zezwolenie na pobyt czasowy i pracę, to będzie mógł nadal legalnie w Polsce przebywać.

 

Zezwolenie na pracę

 Co to jest zezwolenie na pracę

 Zezwolenie na pracę to dokument, który uprawnia cudzoziemca do podjęcia legalnej pracy w Polsce pod warunkiem posiadania przez cudzoziemca wizy lub zezwolenia na pobyt czasowy pozwalającego na podjęcie w Polsce pracy.

 

 Cudzoziemcy, przebywający w Polsce na podstawie:

 

 

 

1. wizy, wydanej w celu:
– turystycznym,
– udziału w postępowaniu w sprawie o udzielenie azylu,
– korzystania z ochrony czasowej,
– przyjazdu ze względu humanitarnych, ze względu na interes państwa lub zobowiązania międzynarodowe

 

 2. zezwolenia na pobyt krótkoterminowy udzielonego cudzoziemcowi, którzy przebywa na terytorium Polski nielegalnie nie mogą pracować w Polsce nawet, jeżeli posiadają zezwolenie na pracę. Aby móc pracować w Polsce muszą oni ubiegać się o wizę z tytułu pracy.

 

 

W zezwoleniu wskazany jest podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi oraz stanowisko lub rodzaj pracy, którą cudzoziemiec ma wykonywać. Praca jest zatem uważana za legalną tylko wówczas, gdy cudzoziemiec wykonuje tę pracę, która została wskazana w zezwoleniu.

 

 

 

Oznacza to, że jeśli cudzoziemiec chce zmienić pracę (tj. pracodawcę lub/i stanowisko pracy lub/i branżę, w której jest zatrudniony), musi uzyskać nowe zezwolenie. Istnieją jednak pewne sytuacje, kiedy zezwolenie zachowuje ważność pomimo zmiany okoliczności, dla których zostało wydane – więcej informacji na ten temat jest dostępnych poniżej. Zezwolenie jest ważne przez okres, na który zostało wydane. Termin ważności zezwolenia jest umieszczony na dokumencie.

 

 Zezwolenie na pracę jest wymagane w wypadku podejmowania zatrudnienia na podstawie zarówno umów o pracę, jak i umów cywilnoprawnych

 O zezwolenie na pracę dla cudzoziemca występuje podmiot powierzający wykonanie pracy. Dalej podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi będzie określany jako „pracodawca”.

Zezwolenie wydaje wojewoda właściwy ze względu na siedzibę/miejsce zamieszkania pracodawcy.

  Kto potrzebuje zezwolenia na pracę w Polsce

Zatrudnienie na podstawie zezwolenia na prace może podjąć cudzoziemiec z krajów spoza UE legalnie przebywający w Polsce na podstawie:

1. wizy
2. wizy Schengen lub innego dokumentu pobytowego wydanego przez inne państwo obszaru Schengen;
3. zezwolenia na zamieszkanie na pobyt czasowy w ruchu bezwizowym

 Kto może pracować w Polsce bez zezwolenia na pracę

 Bez zezwolenia na pracę mogą w Polsce pracować cudzoziemcy:

1. posiadający status uchodźcy nadany im w Polsce;
2. którzy otrzymali ochronę uzupełniającą w Polsce;
3. posiadający zezwolenie na pobyt stały
4. posiadający zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE wydane w Polsce lub w wyjątkowych sytuacjach udzielone przez inne państwo członkowskie UE
5. posiadający zgodę na pobyt tolerowany w Polsce;
6. korzystający z ochrony czasowej w Polsce;
7. korzystający z ochrony humanitarnej w Polsce;
8. którzy są obywatelami państwa członkowskiego UE lub państwa EOG lub państwa nienależącego do EOG, którego obywatele mogą korzystać ze swobody przepływu osób na podstawie umowy zawartej przez to państwo ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi lub członkami jego rodziny;
9. będący ofiarami handlu ludźmi, jeśli spełniają określone warunki .
10. posiadający zezwolenie na pobyt czasowy w Polsce udzielone w związku z zawarciem małżeństwa z obywatelem polskim lub cudzoziemcem posiadającym status uchodźcy, ochronę uzupełniającą, zezwolenie na pobyt stały lub pobyt rezydenta długoterminowego UE, pobyt tolerowany lub ochronę czasową nadaną mu w Polsce;
11. którzy w wyniku sytuacji życiowej – takiej jak np. śmierć małżonka obywatela UE lub rozwód z obywatelem UE – zachowali prawo do pobytu na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce;
12. którzy złożyli w terminie kompletny wniosek o przedłużenie zezwolenia na pobyt czasowy, jeśli bezpośrednio przed złożeniem wniosku mieli prawo do pracy bez zezwolenia;
13. posiadający ważną Kartę Polaka
14. prowadzący szkolenia, biorący udział w stażach zawodowych, pełniący funkcje w programach realizowanych w ramach działań UE lub innych międzynarodowych programach pomocowych;
15. będący nauczycielami języków obcych, którzy wykonują pracę w przedszkolach, szkołach, placówkach, ośrodkach, zakładach kształcenia nauczycieli lub kolegiach;
16. pracujący do 30 dni w roku kalendarzowym jako naukowcy lub artyści;
17. studenci studiów stacjonarnych w Polsce studiujący w Polsce na podstawie wizy
18. studenci studiów stacjonarnych w Polsce studiujący w Polsce i przebywający w Polsce na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy wydanego z tytułu studiów przez cały okres ważności zezwolenia na pobyt;
19. absolwenci polskich szkół ponadgimnazjalnych, stacjonarnych studiów wyższych lub stacjonarnych studiów doktoranckich na polskich uczelniach i w instytutach naukowych i badawczych;
20. uprawnieni na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją;
21. należący do innych grup, tj. nauczyciele języków obcych, delegowani do pracy w instytucjach kultury, członkowie sił zbrojnych, stali korespondenci środków masowego przekazu, sportowcy, duchowni.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zezwolenie na pracę nie jest również wymagane w przypadku cudzoziemców delegowanych na terytorium Polski przez pracodawcę zagranicznego (o ile zachowują oni miejsce stałego pobytu zagranicą) na okres nieprzekraczający 3 miesięcy w celu: wykonywania prac montażowych, konserwacyjnych lub naprawy dostarczonych urządzeń, konstrukcji, maszyn lub innego sprzętu, jeżeli pracodawca zagraniczny jest ich producentem; dokonania odbioru zamówionych urządzeń, maszyn, konstrukcji lub innego sprzętu, wykonanych przez polskiego przedsiębiorcę; przeszkolenia pracowników polskiego pracodawcy będącego odbiorcą urządzeń, konstrukcji, maszyn lub innego sprzętu w zakresie jego obsługi lub użytkowania; montażu i demontażu stoisk targowych, opieki nad nimi, jeżeli wystawcą jest pracodawca zagraniczny, który deleguje ich w tym celu.

Powyższa lista przedstawia podstawowe zasady związane z uprawnieniem do pracy bez zezwolenia oraz ze zwolnieniem z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę przez określone kategorie i grupy cudzoziemców.

 

Kiedy zezwolenie jest wymagane. Rodzaje zezwoleń na pracę

 

 

 

Zezwolenie na pracę jest wymagane, jeśli cudzoziemiec:
1. wykonuje pracę w Polsce na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej z pracodawcą, który ma siedzibę /miejsce zamieszkania w Polsce – w tym wypadku cudzoziemiec otrzymuje zezwolenie na pracę typu A;
2. w związku z pełnieniem funkcji członka zarządu przedsiębiorcy wpisanego do KRS/spółki kapitałowej w organizacji przebywa w Polsce przez okres przekraczający łącznie 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy – cudzoziemiec otrzymuje wtedy zezwolenie na pracę typu B;
3. wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego i jest delegowany do Polski na okres dłuższy niż 30 dni w roku kalendarzowym do Polski do pracy w oddziale lub zakładzie pracodawcy zagranicznego lub w podmiocie powiązanym z pracodawcą zagranicznym – cudzoziemiec otrzymuje wtedy zezwolenie na pracę typu C;
4. wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego, nieposiadającego zorganizowanej działalności w Polsce (m.in. ani oddziału ani zakładu) i jest delegowany do Polski w celu realizacji usługi eksportowej, czyli usługi o charakterze tymczasowym i okazjonalnym – cudzoziemiec otrzymuje wtedy zezwolenie na pracę typu D.
5. wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego i delegowany na terytorium Polski na okres przekraczający 3 miesiące w ciągu kolejnych 6 miesięcy w celu innym niż objęty zezwoleniami typu B, C, D- cudzoziemiec otrzymuje w takim wypadku zezwolenie typu E.

 

Jak uzyskać zezwolenie na pracę

Zezwolenia na pracę wydaje wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania/siedzibę pracodawcy.

 O zezwolenie na pracę dla cudzoziemca występuje pracodawca.

 Dokumenty załączane do wniosku powinny być złożone w oryginałach lub potwierdzone urzędowo za zgodność z oryginałami (z wyjątkiem dowodu osobistego i paszportu).

 Dokumenty sporządzone w języku obcym powinny być przetłumaczone na język polski przez tłumacza przysięgłego.

 W toku postępowania urząd może wezwać wnioskodawcę, czyli pracodawcę, do przedstawienia dodatkowych dokumentów lub informacji. Niezależnie od typu zezwolenia pracodawca musi złożyć:

1. wniosek o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca
2. kopię dokumentu podróży cudzoziemca, którego dotyczy wniosek (wypełnione strony z danymi);
3. kopię dokumentów potwierdzających spełnienie przez cudzoziemca wymagań koniecznych do wykonywania zawodu, do którego potrzebna jest zgoda właściwego organu (dotyczy to m.in. zawodów regulowanych
4. jeśli cudzoziemiec:
– w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na pracę ukończył szkołę lub uczelnię wyższą z siedzibą w Polsce, innym państwie EOG i Szwajcarii lub
– przez 3 lata poprzedzające złożenie wniosku przebywał legalnie w Polsce;
musi złożyć dokumenty potwierdzające spełnienie tych punktów (w przypadku zezwolenia typu A i B)
5. dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań określonych w odrębnych przepisach, które są niezbędne do rozpatrzenia wniosku;
6. w wypadku gdy pracodawca nie składa wniosku osobiście – oryginał pełnomocnictwa lub upoważnienia dla składającego wniosek;
7. kopię dowodu opłaty skarbowej za wydanie zezwolenia z zawartymi tam następującymi informacjami:
– nazwa oraz adres siedziby pracodawcy;
– wskazanie, czy pracodawca ubiega się o wydanie, czy też o przedłużenie zezwolenia na pracę;
– imię i nazwisko cudzoziemca, dla którego wystąpiono z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę.

 

 

 

 Pozostałe dokumenty, które muszą być złożone w celu uzyskania zezwolenia na pracę cudzoziemca, zależą od typu zezwolenia, którego dotyczy procedura.

 

 

 

 Zezwolenie na pracę typu A

 

W wypadku gdy pracodawca jest:
– osobą prawną, należy przedstawić odpis z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS), ewidencji działalności gospodarczej lub innego właściwego rejestru (zawierający aktualne dane na dzień składania wniosku);
– osobą fizyczną, należy przedstawić kopię jego dowodu osobistego lub kopię wypełnionych stron z danymi z jego dokumentu podróży;
– spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (sp. z o.o.) w organizacji, należy przedstawić kopię umowy spółki
– spółką akcyjną (SA) w organizacji, należy przedstawić kopie aktów notarialnych o zawiązaniu spółki
– Informacja starosty dotycząca wyniku testu rynku pracy –
– Uwaga: wysokość wynagrodzenia, która będzie określona w umowie z cudzoziemcem, nie może niższa od wynagrodzenia innych pracowników wykonujących pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku.

 

 

 

 

 

 

 

 W wypadku zatrudnienia cudzoziemca na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy wynagrodzenie nie może być niższe niż wynagrodzenie minimalne

 

W wypadku gdy pracodawca zamierza zatrudniać cudzoziemca na innej podstawie niż umowa o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy, wysokość wynagrodzenia:
– w wypadku umów o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy musi zostać określona proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy lub
0- w wypadku umów cywilnoprawnych musi zostać określona proporcjonalnie do przewidywanego okresu wykonywania zobowiązań wynikających z umowy.

 

 

 

 

 

 Zezwolenie na pracę typu B

 

– dokument z właściwego rejestru potwierdzający status prawny i formę lub charakter działalności prowadzonej przez pracodawcę zagranicznego wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski
– kopię zeznania o wysokości osiągniętego dochodu lub poniesionej straty przez podmiot powierzający wykonywanie pracy jako płatnika podatku dochodowego od osób prawnych w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku
– informację o stanie zatrudnienia w podmiocie powierzającym cudzoziemcowi wykonywanie pracy

 

 

 

 

 

 

 

 Aby wojewoda wydał zezwolenie na pracę typu B, podmiot, w którym cudzoziemiec ma być członkiem zarządu, musi spełnić następujące warunki:

 

 

 

1. w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku osiągnął dochód nie niższy niż dwunastokrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w danym województwie w trzecim kwartale roku poprzedzającym złożenie wniosku – informacje o jego wysokości można uzyskać w urzędzie wojewódzkim;
2. zatrudnia na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy przez okres co najmniej 1 roku poprzedzającego złożenie wniosku co najmniej 2 pracowników, którzy nie podlegają obowiązkowi posiadania zezwolenia na pracę (np. obywateli Polski);
3. wykaże posiadanie środków lub prowadzenie działań pozwalających na spełnienie w przyszłości warunków określonych w pkt 1 i 2, w szczególności przez prowadzenie działalności przyczyniającej się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia miejsc pracy.

 

 

 

 

 

 

 

 Uwaga: w wypadkach uzasadnionych sytuacją na rynku pracy wojewoda może ograniczyć w zezwoleniu na pracę typu B zakres wykonywanych przez cudzoziemca zadań do czynności zarządzających i reprezentacyjnych.

 

 

 

 

 

 

 

 Zezwolenie na pracę typu C

 

 

 

– Dokument z właściwego rejestru potwierdzający status prawny i formę lub charakter działalności prowadzonej przez pracodawcę zagranicznego wraz z tłumaczeniem na język polski (tj. zagraniczny odpowiednik odpisu z KRS). •Aktualny na dzień składania wniosku odpis z KRS lub innego właściwego rejestru albo wyciąg z ewidencji działalności gospodarczej dotyczący oddziału lub zakładu pracodawcy zagranicznego lub podmiotu powiązanego długoterminową umową o współpracy z pracodawcą zagranicznym
– List oddelegowujący wydany przez pracodawcę zagranicznego, wskazujący imiennie pracownika oddelegowanego do pracy w Polsce wraz z podaniem stanowiska oraz miejsca pracy w Polsce.
– Kopia długoterminowej umowy o współpracy pracodawcy polskiego z pracodawcą zagranicznym, o ile umowa taka została zawarta.

 

 

 

 

 

 

 

 Zezwolenie na pracę typu D

 

 

 

– Dokument z właściwego rejestru potwierdzający status prawny i formę lub charakter działalności prowadzonej przez pracodawcę zagranicznego (tj. zagraniczny odpowiednik odpisu z KRS).
– List oddelegowujący wydany przez pracodawcę zagranicznego, wskazujący imiennie pracownika oddelegowanego do pracy w Polsce wraz z podaniem stanowiska oraz miejsca pracy w Polsce.
– Kopię umowy, na podstawie której usługa na terytorium Polski jest świadczona, lub jej fragmentu określającego przedmiot zobowiązań pracodawcy, zagranicznego albo określające ten przedmiot oświadczenie pracodawcy zagranicznego, jeżeli umowa nie została jeszcze zawarta, z tym że kopię odpowiedniego fragmentu umowy pracodawca zagraniczny dostarcza niezwłocznie po jej zawarciu
– Wykaz cudzoziemców, którzy mają realizować usługę eksportową, zawierający ich imiona, nazwiska, numery paszportów oraz stanowiska pracy w Polsce. •Załącznik do wniosku o wydanie zezwolenia dotyczący PKD firmy oraz jej stanu zatrudnienia.

 

 

 

 

 

 

 

 Zezwolenie na pracę typu E

 

 

 

– Załącznik do wniosku o wydanie zezwolenia dotyczący PKD firmy oraz stanu jej zatrudnienia
– Dokument z właściwego rejestru potwierdzający status prawny i formę lub charakter działalności prowadzonej przez pracodawcę zagranicznego (tj. zagraniczny odpowiednik odpisu z KRS).

 

 

 

 

 

 

 

 Aby wojewoda wydał zezwolenia na pracę typu C–E, pracodawca musi spełnić następujące warunki:

 

 

 

1. warunki zatrudnienia cudzoziemca nie będą mniej korzystne niż wynikające z przepisów kodeksu pracy oraz innych przepisów regulujących prawa i obowiązki pracowników;
2. wysokość wynagrodzenia, która będzie przysługiwała cudzoziemcowi za wykonywanie pracy, nie będzie niższa o więcej niż 30% od wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w województwie, ogłaszanego przez prezesa Głównego Urzędu Statystycznego (informację tę można uzyskać w urzędzie wojewódzkim);
3. pracodawca zagraniczny wskazał osobę przebywającą w Polsce, posiadającą dokumenty potwierdzające wypełnienie obowiązków określonych w pkt 1 oraz 2 i upoważnioną do reprezentowania pracodawcy wobec wojewody i innych organów, np. Państwowej Inspekcji Pracy, jeżeli okres delegowania cudzoziemca przekracza 30 dni w roku kalendarzowym.

 

 

 

 

 

 

 

 W jakiej formie wydawane jest zezwolenie na prace:

Zezwolenie na pracę wydawane jest w formie decyzji administracyjnej.

 

Dokument zezwolenia wydawany jest w 3 egzemplarzach: jeden pozostaje w urzędzie, dwa są przekazywane pracodawcy, a on z kolei ma obowiązek przekazać 1 egzemplarz cudzoziemcowi, dla którego jest ono wydane.

 

Okresy ważności zezwolenia na pracę

 

 

 

Zezwolenie na pracę jest ważne tylko przez określony czas, wskazany w dokumencie zezwolenia, nie dłuższy jednak niż 3 lata. W wypadku cudzoziemców pełniących funkcje w zarządach spółek zatrudniających na dzień złożenia wniosku o wydanie zezwolenia powyżej 25 osób wojewoda może wydać zezwolenie na okres nie dłuższy niż lat 5.

 

Pomimo że ustawa wskazuje, na jaki okres może zostać wydane zezwolenie na pracę, to wojewoda w swoim rozporządzeniu może skrócić okres, na jaki wydawane są zezwolenia na pracę w danym województwie. Długość okresu ważności zezwolenia na pracę może zatem różnić się pomiędzy województwami.

 W województwie mazowieckim zezwolenie typu A jest zazwyczaj wydawane na okres do 12 miesięcy, a przy przedłużeniu zezwolenia – na okres nie dłuższy niż na 2 lata.

  Kiedy zezwolenie na pracę zostanie unieważnione

W następujących sytuacjach wojewoda uchyla, czyli unieważnia, zezwolenie:

1. uległy zmianie okoliczności lub dowody, na podstawie, których wydano zezwolenie, a wojewoda nie został o tym fakcie poinformowany (Istnieją przypadki pozwalające na utrzymanie w mocy zezwolenia na pracę pod warunkiem poinformowania o nich wojewody w formie pisemnej. Do przypadków tych należy: przejście zakładu pracy lub jego części do innego pracodawcę, powierzenie cudzoziemcowi przez pracodawcę pracy o innym charakterze lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę na okres nieprzekraczający 30 dni w roku kalendarzowym, zmiana siedziby lub formy prawnej pracodawcy, zmiana osoby reprezentującej pracodawcę)
2. ustała przyczyna, dla której zostało udzielone zezwolenie na pracę (np. rozwiązano z cudzoziemcem umowę o pracę, pracodawca zbankrutował itp.);
3. wojewoda został powiadomiony przez pracodawcę lub organ kontrolujący o niepodjęciu pracy przez cudzoziemca w ciągu 3 miesięcy od początku ważności zezwolenia albo o zakończeniu wykonywania pracy, jeśli nastąpiło ono wcześniej niż 3 miesiące przed upływem ważności zezwolenia na pracę bez uzgodnienia z pracodawcą;
4. pracodawca nie dopełnił swoich obowiązków związanych z ubieganiem się o zezwolenie na pracę oraz zatrudnianiem cudzoziemca;
5. cudzoziemiec przerwał wykonywanie pracy na okres przekraczający 3 miesiące (z wyjątkiem sytuacji kiedy przerwa taka została uzgodniona z pracodawcą, jest uzasadniona i pracodawca niezwłocznie powiadomił o tym wojewodę, który wydał zezwolenie)
6. gdy brak zgody innego organu, od którego uzależniona jest możliwość wykonywania określonej pracy;

7. gdy wojewoda otrzymał informację, że dane cudzoziemca znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Polski jest niepożądany.

 

 Obowiązki pracodawcy w procedurze legalizacji pracy i konsekwencje ich niewypełnienia

 

 

 

W związku z ubieganiem się o zezwolenie na pracę na pracodawcy ciążą określone obowiązki. Należą do nich m.in.:
– informowanie cudzoziemca o etapach procedury wydania zezwolenia na pracę, przedłużenia zezwolenia i innych zdarzeniach mających wpływ na tę procedurę; •zachowanie staranności w postępowaniach o zezwolenie i przedłużenie zezwolenia na pracę cudzoziemca;
– uwzględnienie w umowie z cudzoziemcem warunków zawartych we wniosku o wydanie zezwolenia na pracę;
– podpisanie umowy w formie pisemnej w języku zrozumiałym dla cudzoziemca; •przekazanie pracownikowi kopii dokumentów dotyczących zatrudnienia; •dostosowywanie co najmniej raz w roku wysokości wynagrodzenia cudzoziemca do aktualnej wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego; •poinformowanie wojewody o niepodjęciu przez cudzoziemca pracy w ciągu 3 miesięcy od daty początku ważności zezwolenia oraz o zakończeniu wykonywania pracy, jeśli nastąpiło ono wcześniej niż 3 miesiące przed upływem ważności zezwolenia na pracę;
– informowanie wojewody o zmianach w zakresie wykonywania pracy przez cudzoziemca na podstawie zezwolenia na pracę
– Jeżeli stwierdzone zostanie naruszenie tych obowiązków, pracodawca ma obowiązek niezwłocznie naprawić te zaniedbania.

 

 Uwaga: pracodawcy nie wywiązującemu się z obowiązków, które spoczywają na nim w związku z zatrudnianiem cudzoziemca, grożą kary (od 3 000 do 5 000 zł).

 

Kiedy wojewoda odmówi wydania zezwolenia na pracę

 Wojewoda odmówi wydania zezwolenia na pracę, gdy pracodawca:

1. zawarł we wniosku nieprawdziwe dane lub fałszywe informacje, posłużył się fałszywymi dokumentami, zeznał nieprawdę lub zataił prawdę;
2. nie spełnił określonych w ustawie warunków koniecznych do uzyskania zezwolenia;
3. prawomocnym wyrokiem sądu został uznany za winnego wykroczenia związanego z nielegalnym zatrudnianiem cudzoziemca lub w ciągu 2 lat od uznania za winnego powierzenia nielegalnego wykonywania pracy cudzoziemcowi został ponownie uznany za winnego tego samego czynu;
4. jest karany za popełnienie przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową,
5. jest karany za popełnienie przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów w związku z postępowaniem o wydanie zezwolenia na pracę lub jest podmiotem zarządzanym lub kontrolowanym przez taką osobę,
6. jest karany za przestępstwo handlu ludźmi lub jest podmiotem zarządzanym lub kontrolowanym przez taką osobę,
7. nie dopełnił obowiązków związanych z ubieganiem się o zezwolenie na pracę oraz zatrudnianiem cudzoziemca,
8. pracodawca wnioskuje o wydanie zezwolenia w stosunku do cudzoziemca, który:
– nie spełnia wymagań kwalifikacyjnych lub innych w wypadku zawodu regulowanego
– w związku z postępowaniem o wydanie zezwolenia na pracę został ukarany za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów;
9. dane cudzoziemca zostały wpisane do wykazu cudzoziemców, których pobyt w Polsce jest niepożądany więcej informacji na ten temat jest dostępnych.

 Kiedy zezwolenie na pracę zachowuje ważność

Zezwolenie na pracę zachowuje ważność w wypadku:
1. gdy pracodawca zamierza powierzyć cudzoziemcowi pracę o innym charakterze lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę na okresy
łącznie nie przekraczające 30 dni w roku kalendarzowym;
Uwaga: zmiana stanowiska pracy na okres dłuższy niż 30 dni w roku kalendarzowym powoduje konieczność złożenia nowego wniosku o wydanie zezwolenia na pracę.
2. zmiany siedziby lub miejsca zamieszkania, nazwy lub formy prawnej działania pracodawcy cudzoziemca;
3. przejęcia pracodawcy lub jego części przez innego pracodawcę;
4. zmiany osoby reprezentującej pracodawcę, posiadającej dokumenty potwierdzające wypełnienie określonych obowiązków i upoważnionej do reprezentowania pracodawcy wobec wojewody oraz innych organów państwowych, jeśli okres delegowania cudzoziemca przekracza 30 dni w roku kalendarzowym;
5. obniżenia wymiaru czasu pracy określonego w umowie z cudzoziemcem przez okres nie dłuższy niż 6 miesięcy i nie więcej niż do połowy pełnego wymiaru czasu pracy przy jednoczesnym proporcjonalnym obniżeniu wynagrodzenia;
6. gdy cudzoziemiec nie podejmie pracy w ciągu 3 pierwszych miesięcy ważności zezwolenia lub przerwie wykonywanie pracy na okres do 3 miesięcy, pod warunkiem że wynika to z uzasadnionych przyczyn i będzie to uzgodnione z pracodawcą.
O ile warunki konieczne do wydania zezwolenia pozostają nadal spełnione, a pracodawca niezwłocznie poinformuje pisemnie wojewodę, który wydał zezwolenie o zmianie zaistniałych okolicznościach, zezwolenie zachowuje ważność.

 

 Jak przedłużyć zezwolenie na pracę

 

 Pracodawca składa wniosek o przedłużenie zezwolenia na pracę cudzoziemca. Wniosek ten musi zostać złożony nie później niż 30 dni przed upływem okresu ważności poprzedniego zezwolenia na pracę.

 Do wniosku o przedłużenie zezwolenia na pracę cudzoziemca dołącza się:

 – dokumenty niezbędne do uzyskania nowego zezwolenia, pod warunkiem że zmianie uległy okoliczności, które uzasadniały wydanie poprzedniego zezwolenia na pracę;

– dowód wniesienia opłaty związanej ze złożeniem wniosku;
– umowę o pracę, na podstawie której wykonywana była praca w okresie ważności poprzedniego zezwolenia.

Jeśli pracodawca uzna, że cudzoziemcowi należy się np. awans, to do otrzymania kolejnego zezwolenia typu A potrzebna jest opinia starosty dotycząca nowego stanowiska, które ma objąć cudzoziemiec

 

Czas trwania procedury

 

 Zezwolenie na pracę lub odmowa wydania zezwolenia powinno zostać wydane w ciągu 1 miesiąca. W przypadku spraw szczególnie skomplikowanych – nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia rozpoczęcia postępowania.

 

 Ile kosztuje wydanie zezwolenia na pracę

 

 

 

50 PLN – w przypadku powierzenia pracy cudzoziemcowi na okres nieprzekraczający 3 miesięcy;
100 PLN – w przypadku powierzenia pracy cudzoziemcowi na okres dłuższy niż 3 miesiące;
200 PLN – w przypadku delegowania cudzoziemca do Polski w celu realizacji usługi eksportowej W przypadku wniosku o przedłużenie zezwolenia na pracę cena to połowa wymienianych powyżej kwot.

 

Tryb odwoławczy

Od decyzji przysługuje odwołanie w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji za pośrednictwem wojewody do Ministra Pracy i Polityki Społecznej.

Podstawa prawna

Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, z późn. zm.)

Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2009 r. w sprawie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca (Dz. U. z 2009 r. Nr 16, poz. 84)
Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz. U. z 2011 r. Nr 155, poz. 919)

 

 Oświadczenie o powierzeniu pracy cudzoziemcowi

Dla kogo

 

 

 

Oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy jest wpisywane do ewidencji oświadczeń przez powiatowy urząd pracy właściwy ze względu na siedzibę lub miejsce stałego pobytu pracodawcy, jeżeli:
– cudzoziemiec jest obywatelem państwa określonego w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie państw, do których obywateli stosuje się niektóre przepisy dotyczące zezwolenia na pracę sezonową oraz przepisy dotyczące oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi •praca cudzoziemca nie jest związana z działalnością podmiotu określoną
w rozporządzeniu Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 grudnia 2017 r. przepisach dotyczących pracy sezonowej
– okres wykonywania pracy określony w złożonym oświadczeniu o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi oraz okresy pracy wykonywanej na podstawie oświadczeń wpisanych do ewidencji oświadczeń wynoszą łącznie nie dłużej niż 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy niezależnie od liczby podmiotów powierzających temu cudzoziemcowi wykonywanie pracy.

 

W sprawach niewymagających postępowania wyjaśniającego powiatowy urząd pracy wpisuje oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń albo starosta odmawia w drodze decyzji wpisania oświadczenia do ewidencji oświadczeń nie później niż w terminie 7 dni roboczych od dnia otrzymania oświadczenia, a w sprawach wymagających postępowania wyjaśniającego – nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania oświadczenia.

 

Jak uzyskać

 W oświadczeniu o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi, podlegającym wpisaniu do ewidencji oświadczeń, pracodawca zamieszcza:

 1) informacje dotyczące podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi:

a) nazwę albo imię (imiona) i nazwisko,
b) adres stałego pobytu albo adres siedziby,
c) numer telefonu oraz numer faksu,
d) numery identyfikacyjne NIP i REGON – w przypadku podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, albo numer PESEL – w przypadku osoby fizycznej,
e) numer wpisu do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia – w przypadku podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi, który prowadzi agencję zatrudnienia świadczącą usługi pracy tymczasowej,
f) symbol PKD oraz opis wykonywanej działalności związanej z pracą cudzoziemca,
g) oświadczenie składane pod rygorem odpowiedzialności karnej, czy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 88z ust. 5 pkt 1–6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”; klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań),
 oświadczenie o zapoznaniu się z przepisami dotyczącymi zasad powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcom;

 2) informacje dotyczące cudzoziemca:

a) imię (imiona) i nazwisko,

b) płeć,
c) datę urodzenia,
d) obywatelstwo,
e) nazwę, serię, numer, datę wydania i datę ważności dokumentu podróży,
f) numer wizy lub karty pobytu oraz okres ważności tego dokumentu, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
g) dane dotyczące podstawy prawnej pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz przewidywanego sposobu wykorzystania oświadczenia wpisanego do ewidencji oświadczeń;

 

 3) dane dotyczące pracy oferowanej cudzoziemcowi:

 

a) nazwę zawodu, podklasę działalności według klasyfikacji PKD, w której powierza pracę cudzoziemcowi, b) stanowisko lub rodzaj pracy,
c) miejsce wykonywania pracy,
d) okres lub okresy pracy oznaczone datami,
e) rodzaj umowy stanowiącej podstawę wykonywania pracy,
f) najniższe wynagrodzenie, jakie może otrzymywać cudzoziemiec, określone stawką godzinową lub miesięczną,
g) wymiar czasu pracy lub liczbę godzin pracy w tygodniu lub w miesiącu;

 

4) dane dotyczące pracodawcy użytkownika, jeżeli oświadczenie dotyczy pracy cudzoziemca w charakterze pracownika tymczasowego:

a) nazwę albo imię (imiona) i nazwisko,

b) adres stałego pobytu albo siedziby.

 

Test rynku pracy to procedura uzyskania informacji na temat sytuacji na lokalnym rynku pracy, potwierdzającej brak możliwości zatrudnienia na dane stanowiska obywatela Polski lub obywatela UE. Oznacza to, że cudzoziemiec może uzyskać zezwolenie na prace u danego pracodawcy w sytuacji, gdy okaże się, że wśród osób zarejestrowanych w Urzędzie Pracy nie ma takich, które mogą spełnić wymagania pracodawcy.

 

Procedura jest następująca:

1.Pracodawca składa w Powiatowym Urzędzie Pracy zgłoszenie wolnego miejsca pracy. Kody i nazwy zawodów można znaleźć na stronie www.praca.gov.pl.
2. Dokonywana jest analiza rejestrów bezrobotnych i poszukujących pracy.
3. Jeśli okaże się, że w rejestrach figuruje odpowiednia liczba osób spełniających wymagania wynikające ze złożonej oferty, organizowana jest rekrutacja wśród bezrobotnych i poszukujących pracy.
4. Porównuje się wysokość wynagrodzenia proponowanego przez pracodawcę w odniesieniu do wysokości wynagrodzenia w takim samym lub podobnym zawodzie lub rodzaju pracy – stawki te powinny być zbliżone. 5.Starosta wydaje decyzję w terminie:
– nie dłuższym niż 14 dni od dnia złożenia oferty w powiatowym urzędzie pracy, jeżeli z analizy rejestrów bezrobotnych i poszukujących pracy nie wynika możliwość zorganizowania rekrutacji;
– nie dłuższym niż 21 dni od dnia złożenia oferty w przypadku organizowania rekrutacji wśród bezrobotnych i poszukujących pracy.
6. Informacja starosty jest przekazywana pracodawcy, który składa ją jako załącznik do wniosku o zezwolenie na pracę lub zezwolenie na pobyt i pracę

 Należy mieć na uwadze fakt, iż w toku procedury nie bierze się pod uwagę wskazanych w ofercie pracy wymagań, jeżeli są one zaniżone lub zawyżone w stosunku do pracy, którą cudzoziemiec ma wykonywać. Nie każda praca wymaga przeprowadzenia przez urząd pracy testu rynku pracy

 

Przeprowadzenie przez urząd pracy testu rynku pracy nie jest wymagane w szczególności, gdy dotyczy następujących przypadków:

 

1. praca, która ma być wykonywana znajduje się w wykazie zawodów deficytowych, zamieszczonym w rozporządzeniu wojewody;
2. pracodawca ubiega się o przedłużenie zezwolenia na pracę dla tego samego cudzoziemca i na tym samym stanowisku;
3. prac pielęgnacyjno-opiekuńczych lub jako pomoc domowa na rzecz osób fizycznych w gospodarstwie domowym;
4. obywatel państwa graniczącego z Polska lub państwa, z którym Polska współpracuje w zakresie migracji zarobkowych (tj. Armenii, Białorusi, Gruzji, Mołdowy, Rosji i Ukrainy), który w okresie bezpośrednio poprzedzającym złożenie wniosku wykonywał przez co najmniej 3 miesiące prace dla tego samego pracodawcy na podstawie oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy – pod warunkiem przedstawienia potwierdzających to dokumentów;
5. inne przypadki (trener sportowy, sportowiec, odbywający szkolenie lekarz i lekarz dentysta).

 

 

 

 

 

 Oprócz wypadków, wymienionych powyżej, przy ubieganiu się o zezwolenie na pobyt i pracę

 

test rynku pracy nie jest wymagany jeśli:
1) cudzoziemiec bezpośrednio przed złożeniem wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę posiadał zezwolenie na pracę lub zezwolenie na pobyt i pracę u tego samego pracodawcy na tym samym stanowisku, lub
2) cudzoziemiec spełnia warunki zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę.

 Kontrola legalności zatrudnienia cudzoziemca w Polsce

Co to jest nielegalne zatrudnienie

Nielegalne wykonywanie pracy przez cudzoziemca to wykonywanie pracy przez cudzoziemca:
– który nie posiada ważnej wizy lub innego dokumentu uprawniającego go do pobytu w Polsce;
– którego podstawa pobytu w Polsce nie uprawnia do wykonywania pracy;
– który wykonuje pracę bez zezwolenia, w wypadkach gdy jest ono wymagane;
– na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę;
– bez zawarcia wymaganych umów o pracę albo umów cywilnoprawnych.

Kto jest uprawniony do przeprowadzenia kontroli

 

Do przeprowadzenia kontroli legalności zatrudnienia uprawnione są:
– Straż Graniczna (SG)
– Państwowa Inspekcja Pracy (PIP)

 SG może też przeprowadzać kontrole firm, gospodarstw domowych i osób fizycznych zatrudniających cudzoziemców, jak również cudzoziemców prowadzących własną działalność gospodarczą w Polsce. PIP jest natomiast uprawniona do kontroli legalności zatrudnienia wynikającego z zawarcia z pracownikami umów o pracę.

 Podczas takich kontroli jest także sprawdzana legalność pobytu cudzoziemca w Polsce.

 

Jak wygląda kontrola

 

Kontrole są przeprowadzane przez co najmniej dwóch funkcjonariuszy, legitymujących się stosownymi upoważnieniami zawierającymi wskazanie podstawy prawnej, oznaczenie organu kontroli, datę i miejsce wystawienia, imię i nazwisko funkcjonariusza uprawnionego do wykonywania kontroli oraz numer jego legitymacji służbowej, nazwę i adres kontrolowanej firmy, określenie zakresu kontroli, wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywanego terminu zakończenia kontroli, podpis osoby udzielającej upoważnienia z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji oraz pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego.

 

 

 

Uwaga: w sytuacji zaistnienia konieczności podjęcia niezwłocznej kontroli funkcjonariusze mogą przeprowadzić kontrolę, okazując jedynie legitymacje służbowe. Jakie dokumenty należy przedstawić do kontroli

 

 

 

Kontrolowany podmiot na żądanie funkcjonariuszy powinien w terminie nie dłuższym niż 7 dni przedstawić dokumenty dotyczące legalności wykonywania pracy przez cudzoziemca, prowadzenia działalności gospodarczej przez cudzoziemca, czy też powierzania wykonywania pracy cudzoziemcowi.

 

 

 

 

 

Dokumentami tymi powinny być w szczególności:

 

– zezwolenia na pracę;
– oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi;
– umowy o pracę lub umowy cywilnoprawne;
– dokumenty potwierdzające uzyskanie przez cudzoziemca prowadzącego działalność gospodarczą wpisu do Ewidencji Działalności Gospodarczej.

 

 Kontroli podlega także charakter wykonywanej przez cudzoziemca pracy oraz to, czy warunki jej wykonywania są zgodne z opisem umieszczonym w zezwoleniu/oświadczeniu.

 

 

 

 W przypadku rozbieżności lub braku dokumentacji inspektor pracy, który stwierdzi naruszenie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia może skierować do sądu wniosek o ukaranie osób odpowiedzialnych za stwierdzone nieprawidłowości. Dodatkowo, inspektor pracy może zawiadomić o naruszeniu przepisów właściwe organy, w szczególności w przypadku naruszenia przepisów o cudzoziemcach Policję lub Straż Graniczną.

 

 

 

 Jakie kary grożą za nielegalne zatrudnianie cudzoziemca

 

Pracodawcy nielegalnie zatrudniającemu cudzoziemca grozi grzywna nie niższa niż 3000 zł. Jeżeli jednak pracodawca wprowadza cudzoziemca w błąd, wyzyskuje błąd, wykorzystuje zależność służbową lub niezdolność do należytego pojmowania i tym działaniem doprowadza cudzoziemca do nielegalnego wykonywania pracy grzywna może wynieść do 10000 zł.

 

 

 

 Cudzoziemiec pracujący niezgodnie z przepisami polskiego prawa narażony jest na karę – w wysokości nie niższej niż 1000 zł. Osoba taka może otrzymać decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.

 

 Ponadto w Polsce obowiązuje prawo, które określa sankcje dla pracodawców powierzających wykonywanie pracy cudzoziemcowi przebywającemu bez ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium Polski i tryb dochodzenia roszczeń z tytułu wynagrodzenia i związanych z nim świadczeń. W ich myśl pracodawca przed zatrudnieniem obywatela spoza UE musi upewnić się, że cudzoziemiec posiada dokument uprawniający go do pobytu w Polsce.

 

 Za zatrudnienie cudzoziemca, który nie ma prawa pobytu w Polsce pracodawcy ponoszą surowe kary finansowe, a także są zobowiązani do wypłaty należnych nielegalnie zatrudnionym przez nich cudzoziemcom zaległych wynagrodzeń (obowiązuje domniemanie istnienia stosunku pracy przez okres 3 miesięcy) i związanych z nimi świadczeń (uiszczenia składek na ubezpieczenie społeczne, podatku) oraz do pokrycia kosztów ich powrotu do kraju pochodzenia. Dodatkowo pracodawcy tacy zostaną pozbawieni prawa do korzystania z dotacji publicznych, w tym funduszy unijnych.

 

Podstawa prawna

Ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. 2007 nr 89 poz. 589).

 

 

Życie w Polsce

 

 

Mieszkanie

 

 

 

UMOWA
Umowa najmu (wynajmu) posiadacza zobowiązanie właściciela do oddania najemcy (wynajmującemu) lokalu do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca (wynajmujący) zobowiązuje się płacić w tym czasie wynajmującemu ustaloną kwotę za wynajem.

 

 

 

Umowa wynajmu (najmu) mieszkania/domu powinna zostać zawarta pomiędzy wynajmującym a właścicielem danego lokalu na piśmie w języku polskim. Nie ma standardowego wzoru umowy. Przykładowe wzory umów najmu można znaleźć w Internecie. Umowa może być sporządzona w dowolnej formie i może być napisana odręcznie. Musi jednak zawierać wszystkie dane, które wymienione są poniżej.
Ważne: Nie ma konieczności rejestrowania umów najmu (np. u notariusza, w urzędzie gminy czy innej instytucji).

 

 

 

 

 

Umowa wynajmu mieszkania/domu potwierdza bowiem prawo do korzystania z wynajmowanego lokalu. Umowa może być sporządzona na określony czas (np. 1 miesiąc, 3 miesiące, rok), bądź na czas nieokreślony. Każdy typ umowy można rozwiązać na określonych warunkach.

 

 

 

 

 

W umowie określony zostaje poziom opłat stałych (czynsz), terminy i forma ich zapłaty, kwota wpłaconej kaucji czy okres trwania i wypowiedzenia umowy (często wynoszący 1 miesiąc). W umowie warto również zamieścić opis i stan techniczny mieszkania w momencie jego przekazania. Można wykonać również dokumentację zdjęciową faktycznego stanu technicznego lokalu w momencie rozpoczęcia najmu. Umowa powinna również określać, kto jest odpowiedzialny za uiszczenie opłat za media (często leży to w gestii wynajmującego)

 

 

 

 

 

W załączniku do umowy warto też wskazać stan liczników, np. prądu, wody, gazu. Dane takie pomogą, wskazać, jakie było faktyczne zużycie mediów przez wynajmującego przez okres, w którym mieszkał w danym lokalu.

 

 

 

 

 

Ponadto umowa najmu powinna zawierać informacje o stronach umowy i jej przedmiocie:
– dane właściciela i najemcy (imiona i nazwiska, daty urodzenia, adresy zamieszkania i do korespondencji, numery PESEL (również cudzoziemca, jeżeli ma nadany taki numer) oraz numery dokumentów poświadczających powyższe dane, np. dowód osobisty wydany na terenie Polski czy paszport i karta pobytu dla obcokrajowca),
– przedmiocie umowy najmu wraz z dokładnym adresem lokalu (miasto, ulica, numer budynku i mieszkania).

 

 

 

Opłaty
Wynajem mieszkania wiąże się z kosztami, w które wchodzą:
– opłaty za wynajem mieszkania (stała opłata miesięczna, często obejmująca czynsz a także wynagrodzenie pośrednika, jeżeli korzystasz z usług pośrednictwa nieruchomości).

 

 

 

 

 

 

 

Najemca obowiązany jest do płacenia opłat w terminie i częstotliwości ustalonej w umowie. A jeżeli warunki płatności nie zostały określone w umowie, opłaty powinny być uiszczane:
– gdy najem trwa nie dłużej niż 1 miesiąc – z góry za cały okres najmu,
– gdy najem ma trwać dłużej niż 1 miesiąc albo gdy umowa była zawarta na czas nieoznaczony – miesięcznie, do 10-ego dnia każdego miesiąca.

 

 

 

 

 

Wynajmujący może podwyższyć czynsz zapisany w umowie na miesiąc naprzód na koniec każdego miesiąca kalendarzowego. Zmiana wysokości czynszu wymaga podpisania aneksu (dodatkowych ustaleń do umowy).
– opłaty za zużycie wody, prądu, gazu – zaliczki na wodę i prąd są często wliczone w czynsz – jednak wszelkie niedopłaty powinny być regulowane dodatkowo przez wynajmującego (zgodnie ze stanem liczników w rozliczeniach okresowych), a w przypadku braku liczników w lokalu – opłaty ryczałtowe,
– dodatkowe opłaty, np. ochrona, fundusz remontowy, dodatkowe media, Internet.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Przy podpisywaniu umowy właściciel mieszkania zazwyczaj wymaga wpłacenia kaucji, czyli pewnej sumy pieniędzy, która może być wykorzystana na pokrycie strat wynikających z użytkowania mieszkania/domu (np. na ewentualną naprawę wyrządzonych szkód czy zniszczeń). Kaucja jest pobierana najczęściej w wysokości 1-2 miesięcznej opłaty za wynajem.
Kaucja ta jest zwracana, gdy wynajmujący rozwiązuje umowę i opuszcza mieszkanie. Jeśli właściciel nie stwierdzi szkód lub zniszczeń kaucja jest zwracana w całości, jeśli natomiast szkody zostaną stwierdzone, to właściciel ma prawo potrącić z kaucji kwotę, która pokryje w jego przekonaniu poniesione szkody. Jeśli szkody będą duże, to właściciel ma prawo nie zwrócić kaucji w ogóle.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Najemca lokalu zobowiązany jest również do pokrycia drobnych wydatków w takcie eksploatacji lokalu, w szczególności dotyczących:
– drobnych napraw podłóg, drzwi, okien,
– malowania ścian, podłóg, wewnętrznej strony drzwi wejściowych,
– drobnych napraw instalacji i urządzeń technicznych umożliwiających korzystanie ze światła dziennego, ogrzewania, wody.

 

 

 

Uwaga: Należy pamiętać, że pobieranie dodatkowych opłat przez właścicieli za
umożliwienie meldunku najemcy jest niegodne z polskim prawem.

 

 

 

 

 

 

 

Zameldowanie w wynajętym lokalu
W Polsce istnieje obowiązek meldunkowy, który obejmuje zarówno obywateli Polski, jak i cudzoziemców. Dla cudzoziemca obowiązek ten oznacza, że musi on zameldować się w Polsce najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od chwili przekroczenia granicy polskiej, chyba że pobyt w Polsce nie będzie przekraczać 14 dni.

 

 

 

 

 

Przedstawienie potwierdzenia dopełnienia obowiązku meldunkowego wymagane jest w trakcie procedur związanych z legalizacją pobytu cudzoziemca w Polsce (np. przy ubieganiu się o kartę pobytu).

 

 

 

 

 

Tylko cudzoziemiec przebywający w Polsce na podstawie dokumentów dających mu prawo do pobytu w Polsce (np. ważnej wizy lub karty pobytu) może zameldować się.

 

 

 

 

 

Zameldowanie tymczasowe
Aby cudzoziemiec mógł zameldować się w Polsce w wynajętym mieszkaniu, musi posiadać podpisaną z właścicielem mieszkania umowę o wynajem mieszkania.
Z umową o wynajem mieszkania oraz z ważnym paszportem zagranicznym i wizą lub kartą pobytu należy udać się do urzędu miasta/gminy właściwym ze względu na lokalizację mieszkania. W urzędzie miasta/gminy należy wypełnić formularz w języku polskim o „zgłoszenie pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące. Formularz zgłoszenia na pobyt czasowy trwającego ponad 3 miesiące jest dostępny

 

 

 

 

 

Zameldowania na pobyt czasowy do 3 miesięcy dokonuje się w formie ustnej w odpowiednim urzędzie. Potwierdzenie zameldowania jest wydawane bezpłatnie w chwili przyjęcia zgłoszenia meldunkowego. Osoba otrzymuje dokument potwierdzający zameldowanie (ważny do czasu upływu terminu zameldowania).

 

 

 

 

 

Uwaga: Jeżeli cudzoziemiec nie ma w Polsce numeru PESEL, to jeśli zamelduje w Polsce na okres powyżej 3 miesięcy, to urząd gminy/miasta przyzna mu ten numer
Uwaga! W niektórych urzędach miasta/gminy, oprócz podpisanej umowy jest również wymagana pisemna zgoda właściciela mieszkania na zameldowanie cudzoziemca w jego mieszkaniu lub też wymagana jest obecność właściciela w urzędzie miasta/gminy podczas meldowania się cudzoziemca.

 

 

 

Zameldowanie na stałe
Cudzoziemiec posiadający zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE może zameldować się w Polsce na pobyt stały.

 

 

 

 

 

 

 

Wymagane wnioski i dokumenty do wglądu umożliwiające uzyskanie meldunku stałego:
– formularz „zgłoszenie pobytu stałego”; formularz jest dostępny
– podpisana umowa o wynajem mieszkania z właścicielem mieszkania;
– cudzoziemiec przedstawia kartę pobytu wydaną w związku z udzieleniem zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE
– Uwaga! Osoba meldująca się na druku „zgłoszenie pobytu stałego” ma obowiązek przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu dokonane przez właściciela mieszkania w formie czytelnego podpisu z oznaczeniem daty jego złożenia.

 

 

 

 

 

Rozwiązanie (zakończenie) umowy najmu
Umowa zawarta na czas określony (np. na 1 rok) rozwiązuje się automatycznie po zakończeniu okresu jej ważności. Umowę można wypowiedzieć (zakończyć) najlepiej w formie pisemnej z zachowaniem określonego w umowie okresu wypowiedzenia wskazanego w danej umowie.

 

 

 

 

 

Umowy na czas nieoznaczony (bezterminowe) można wypowiedzieć z zachowaniem terminu wypowiedzenia zawartego w umowie, a gdy okres wypowiedzenia nie jest zapisany w umowie, zgodnie z ustawowymi okresami wypowiedzenia. Ustawowy termin wypowiedzenia umowy najmu (podpisanej na czas nieokreślony, przy miesięcznych płatnościach czynszu) wynosi 3 miesiące licząc od końca miesiąca kalendarzowego, w których nastąpiło wypowiedzenie.
W innych przypadkach:
– gdy czynsz jest płacony w odstępach czasu dłuższych niż miesiąc – najem można wypowiedzieć najpóźniej na 3 miesiące naprzód na koniec kwartału kalendarzowego,
– gdy czynsz jest płacony w krótszych odstępach czasu niż 1 miesiąc – na trzy dni naprzód,
– gdy najem jest dzienny – na jeden dzień naprzód.

 

 

 

Wypowiedzenia umowy może dokonać zarówno osoba wynajmująca, jak również właściciel lokalu. Właściciel ma prawo dokonać rozwiązania umowy w trybie natychmiastowym, gdy lokator wykorzystuje go w sposób niezgodny z przeznaczeniem, np. dokonuje zniszczeń, prowadzi w nim działalność gospodarczą, w lokalu przebywają i nocują osoby, które nie mają do tego prawa.

 

 

 

 

 

Wynajmujący może wypowiedzieć najem bez zachowania terminu wypowiedzenia również, jeżeli najemca nie płaci czynszu w terminie co najmniej przez dwa pełne okresy płatności (w przypadku miesięcznych płatności – 2 miesiące) oraz wynajmujący uprzedził najemcę o fakcie wypowiedzenia na piśmie i ustalił dodatkowy miesięczny termin spłaty zaległości.

 

 

 

 

 

Po zakończeniu najmu, najemca ma obowiązek opuścić lokal w stanie nie gorszym, niż w momencie rozpoczęcia najmu.
Obowiązek meldunkowy nie rodzi żadnych uprawnień obcokrajowca do nieruchomości. Meldunek jest po prostu potwierdzeniem stanu faktycznego, czyli przebywania określonej osoby w danym lokalu.
Uwaga: Należy pamiętać, że pobieranie dodatkowych opłat przez właścicieli za umożliwienie czasowego meldunku najemcy jest niezgodne z polskim prawem.

 

 

 

Dojazd do pracy

 

 

 

Transport publiczny w miastach
W każdym mieście w Polsce można skorzystać z autobusów.
W większych miastach kursują także tramwaje (np. Warszawa, Kraków, Wrocław, Gdańsk, Poznań).

 

 

 

 

 

W Warszawie można skorzystać także z jednej linii metra (druga jest obecnie w budowie).
Aktualny rozkład linii, mapy połączeń oraz rozkład jazdy dla środków transportu publicznego w Warszawie można sprawdzić na stronie Zarządu Transportu Miejskiego w Warszawie (strona dostępna także w języku angielskim, niemieckim i rosyjskim).

 

 

 

 Zazwyczaj istnieje kilka rodzajów biletów. W przypadku każdego rodzaju biletu jest możliwość skorzystania z ulgi (tzw. bilet ulgowy). Ogólnie, z ulgi mogą korzystać uczniowie i studenci do 26 roku życia na podstawie ważnych legitymacji. W zależności od miasta można spotkać bilety czasowe lub obowiązujące na przejazd daną linią autobusową lub tramwajową.

 

 

 

 Zwykle można korzystać z biletów w postaci kartonika ale wiele miast wprowadza udogodnienia umożliwiając płatności za pomocą aplikacji mobilnych

 

 

 

 Uwaga: Bilet w postaci kartonika należy skasować zaraz po wejściu do autobusu lub tramwaju!

 

 

 

 Te same bilety są ważne na tramwaje, autobusy i metro. W ramach biletu przewozić można także bagaż (np. walizkę, plecak), rowery i zwierzęta. wiedzieć:

 

 

 

– Kontrola biletów: kontrolerzy nie noszą uniformów, ale kontroler musi posiadać identyfikator ze zdjęciem, numerem identyfikacyjnym oraz datą ważności. Choć na rewersie identyfikatora znajduje się imię i nazwisko kontrolera, nie ma on obowiązku podawać pasażerowi tych danych. Kontrolerzy zanim zaczną sprawdzać bilety, blokują kasowniki.
– Kara za przejazd bez ważnego biletu (oraz jeśli osoba jest uprawniona do korzystania z ulgi – bez ważnego dokumentu uprawniającego do korzystania z tej ulgi) wynosi w Warszawie od 140 do 180 PLN (+ opłata za przejazd). Kontroler musi wtedy wystawić dokument potwierdzający przyjęcie opłaty. Jeśli pasażer nie chce lub nie może opłacić mandatu na miejscu, to otrzymuje pokwitowanie, na którym znajduje się informacja o wysokości należności oraz o terminie jej płatności (w tym przypadku opłatę można uiścić w Punkcie Obsługi Pasażerów ZTM, na poczcie lub przelewem). W tym przypadku, kontroler zażąda jednak dokumentu potwierdzającego tożsamość pasażera (np. paszportu). Jeśli opłata ta nie zostanie uiszczona w podanym terminie, to przewoźnik może skierować sprawę do sądu.

 

 

 

 

 

W Polsce nie wolno palić na przystankach! Za nieprzestrzeganie tego zakazu grozi grzywna w wysokości 500 zł.

 

 

 

 

 

Taksówki
Oprócz transportu publicznego w Polsce można korzystać z taksówek. W Warszawie maksymalna opłata początkowa za przejazd taksówką wynosi około 8 zł. Cena za 1 km w dzień wynosi od 1.5 do 3 zł. Cena w nocy może być wyższa.
W każdej taksówce są taksometry. Taksometry służą do obliczania (według ustalonych taryf, które muszą być wskazane na tylnych drzwiach taksówki) należności za długość drogi przebytej przez taksówkę lub/i za czas jej wynajęcia. Taksówkarz ma obowiązek do wystawienia na naszą prośbę paragonu.

 

 

 

 

 

 

 

Uwaga: Zamawiając taksówkę należy korzystać z usług licencjonowanych przewoźników, czyli tych, którzy należą do korporacji. Taksówki należące do korporacji są opisane (np. na tzw. kogucie lub/i z boku samochodu). Należy szczególnie uważać w okolicach dworców kolejowych, autobusowych oraz lotnisk i sprawdzać taryfy wskazane na drzwiach taksówki, ponieważ zdarza się, iż są one znaczenie zawyżone.

 

 

 

 Pociągi międzymiastowe

 

 

 

W ruchu krajowym najdroższe i najszybsze są pociągi InterCity (IC) i Ekspres (EX). Tańsze są pociągi pospieszne oraz TLK. Najtańsze i najwolniejsze są pociągi osobowe.

 

 

 

 

 

 

 

 Ceny połączeń są zróżnicowane i zależą od rodzaju pociągu i długości trasy. Na cenę mogą mieć wpływ także posiadane ulgi i obowiązujące promocje (np. bilety weekendowe; więcej informacji na temat promocji w pociągach Intercity i Expres można znaleźć na stronach internetowych. Co do zasady, uczniowie, studenci do 26 roku życia na podstawie ważnych legitymacji korzystają z 50 % ulgi na przejazdy, a osoby posiadające Kartę Polaka z 37% ulgi.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Orientacyjne ceny biletów:

– Warszawa – Kraków – od 60 do 125 zł
– Warszawa – Gdańsk – od 120 do 170 zł
– Warszawa – Wrocław – od 120 do 170 zł
– Warszawa – Poznań – od 120 do 160 zł
– Kraków – Gdańsk – do 70 do 140 zł

 

 Aktualny rozkład jazdy i ceny pociągów w Polsce można znaleźć na stronie internetowej

 

 

 

 Bilet można kupić bezpośrednio na dworcu w kasie lub przez Internet na pociągi Express, InterCity i TLK na stronie internetowej

 

 

 

Więcej informacji jest dostępne na stronach Polskich Kolei Państwowych

 

 

 

 

 

 

 

 Autobusy

 

 

 

Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej (PKS) posiada oddziały na terenie całej Polski – w każdym mieście znajduje się dworzec autobusowy.

 

 

 

 

 

 

 

 Rozkłady jazdy autobusów oraz cenniki biletów można sprawdzić na dworcach autobusowych na tablicach informacyjnych, w punktach informacyjnych oraz na stronach internetowych PKS (PKS ma oddziały w każdym większym mieście, a zatem szukając połączeń np. z Białegostoku, do wyszukiwarki należy wpisać „PKS Białystok”).

 

 

 

Bilety można kupić w kasach dworcowych lub u kierowcy bezpośrednio przed odjazdem.
Poza autobusami PKS można też skorzystać z oferty prywatnych przewoźników autobusowych. Przewoźnicy prywatni dowolnie kształtują ceny, dlatego mogą się różnić.

 

 

 

 Przewoźnicy prywatni oferują zarówno przejazdy podmiejskie, międzymiastowe, jak i międzynarodowe.

 

 

 

W przypadku przejazdów podmiejskich informacji o przewoźników należy zasięgnąć w danym mieście, np. na dworcu autobusowym. W przypadku tego rodzaju przejazdów, bilet często można kupić bezpośrednio u kierowcy.
Przejazdy międzymiastowe, jak i międzynarodowe oferują np. FlixBus, Agat, Eurolines, Intercars, Sindbad. Bilet na przejazd autokarem zwykle można kupić w wydzielonych punktach na dworcach autobusowych lub na stronach internetowych przewoźników.

 

 

 

 

 

 

 

Orientacyjne ceny usług w Polsce

 

 

 

 

 

 

 

Ceny tych samych usług w różnych miastach są różne. Zazwyczaj najdroższe usługi są w Warszawie i innych dużych miastach Poniżej podano przykładowe ceny usług (stan na 01.05.2019)

 

 

 

Ceny usług Poczty Polskiej
Przesyłka listowa krajowa, ekonomiczna do 50g – około 4 PLN Paczka pocztowa krajowa ekonomiczna do 1 kg – około 16 PLN Przekaz pocztowy na Ukrainę na sumę 2000 zł – około 43 PLN

 

 

 

 

 

 

 

Ceny wizyty prywatnej do lekarza
Konsultacja internisty od 80 do 150 PLN Konsultacje stomatologa od 50 do 100 PLN

 

 

 

 

 

 

 

Ceny usług fryzjera
Strzyżenia damskie:
Włosy krótkie – 20 – 50 PLN Włosy długie – 50 – 120 PLN Strzyżenia męskie:
Włosy krótkie – 20 – 70 PLN Włosy długie – 30- 100 PLN

 

 

 

 

 

 

 

Ile kosztuje rozrywka w Polsce
Bilet do kina – od 15 do 25 złotych.
Obiad w restauracji – od 15 do 40 złotych
Karnet miesięczny do siłowni – od 80 do 160 złotych

 

 

 

 

 

 

 

Telekomunikacja w Polsce

 

 

 

 

 

 

 

Telefony komórkowe
W Polsce można mieć telefon abonamentowy lub na kartę (tzw. pre-paid).

 

 

 

 

 

 

 

Telefon na kartę to rozwiązanie korzystne dla osób, które nie mogą lub nie chcą wiązać się umową z operatorem i które raczej potrzebują telefonu do pozostawania z innymi w kontakcie, niż do prowadzenia długich rozmów. Aby skorzystać z oferty na kartę należy kupić aparat telefoniczny oraz tzw. zestaw startowy (dostępny w salonach, ale także często po prostu w kioskach), a następnie aktywować go, co następuje przez przeprowadzenie pierwszej rozmowy. Kartę należy doładowywać co najmniej w okresach wskazanych przez operatora (np. co miesiąc lub co 3 miesiące – długość tego okresu zależy od wartości doładowania) bądź też częściej, w sytuacji gdy wykorzysta się dostępne środki.

 

 

 

 

 

 

 

Atutem telefonu na abonament jest to, że pod warunkiem opłacania abonamentu, nie zabraknie środków, aby wykonać połączenie, jak może się zdarzać w wypadku telefonu na kartę. Wadą natomiast jest konieczność podpisania umowy na okres co najmniej 24 miesięcy i konieczność comiesięcznego regulowania rachunku. Aby skorzystać z usług abonamentowych należy podpisać z operatorem umowę o ich świadczenie. W tym celu cudzoziemiec musi pójść do salonu operatora i przedstawić mu zestaw dokumentów. Zazwyczaj jest to: paszport, karta pobytu, zezwolenie na pracę, ważna karta kredytowa lub bieżący rachunek za telefon komórkowy lub stacjonarny. Student – cudzoziemiec może także zostać poproszony o przedstawienie legitymacji studenckiej.

 

 

 

 

 

 

 

Uwaga: Cudzoziemiec z kartą czasowego pobytu nie może zawrzeć umowy z operatorem na okres dłuższy niż okres ważności samej karty.

 

 

 

Cudzoziemiec przebywający w Polsce na podstawie wizy, może mieć tylko telefon na kartę.

 

 

 

W Polsce istnieje kilku popularnych operatorów telefonii komórkowej. Szczegóły ofert można znaleźć na ich stronach internetowych:
T-Mobile, Orange Polska, Play, Plus
Dostępne są także karty pre-paid wirtualnych operatorów, którzy często oferują tańsze możliwości korzystania z Internetu mobilnego

 

 

 

 

 

 

 

Heyah, RedBull MOBILE, VirginMobile Njumobile
Warto wiedzieć: Połączenia w sieci jednego operatora są zazwyczaj tańsze. Czasami operatorzy oferują darmowe połączenia w tej samej sieci. Dlatego warto, by znajomi i rodzina korzystali z usług jednego operatora.

 

 

 

Internet
Średni koszt Internetu, z którego można korzystać w domu wynosi od 50 do 100 zł na miesiąc. W tym wypadku istnieje konieczność podpisania umowy (zazwyczaj przynajmniej 12-miesięcznej) z dostawcą. Bardzo często dostawcy proponują pakiet: Internet + telewizja kablowa.
Koszt Internetu różnych dostawców według województwa może się różnić

 

 

 

 

 

 

 

W Polsce coraz popularniejsze stają się sieci wi-fi. W miastach dostęp do tego typu sieci jest często bezpłatny, ale aby z nich skorzystać, trzeba przyjść w to miejsce z własnym laptopem/telefonem z dostępem do Internetu/tabletem. Obszary, gdzie można uzyskać dostęp do Wi-Fi to hotspoty.

 

 

 

 

 

 

 

Zagrożenia

 

 

 

 

 

 

 

Handel ludźmi
Handlem ludźmi jest werbowanie, transport, dostarczanie, przekazywanie, przechowywanie lub przyjmowanie osoby z zastosowaniem:
– przemocy lub groźby,
– uprowadzenia,
– podstępu,
– wprowadzenia w błąd albo wyzyskania błędu lub też niezdolności do należytego rozumienia podjętego działania,
– nadużycia stosunku zależności, wykorzystania krytycznego położenia lub stanu bezradności,
– udzielenia albo przyjęcia korzyści majątkowej lub osobistej albo jej obietnicy osobie sprawującej opiekę lub nadzór nad inną osobą w celu jej wykorzystania, nawet za jej zgodą, w szczególności w prostytucji, pornografii lub innych formach seksualnego wykorzystania, w pracy lub usługach o charakterze przymusowym, w żebractwie, w niewolnictwie lub innych formach wykorzystania poniżających godność człowieka lub w celu pozyskania komórek, tkanek lub narządów wbrew przepisom ustawy.

 

 

 

UWAGA: Jeżeli zachowanie sprawcy dotyczy dziecka (osoby poniżej 18. roku życia), stanowi ono handel ludźmi, nawet gdy nie zostały użyte wyżej wymienione metody lub środki.

 

 

 

Handel ludźmi to przestępstwo zagrożone w Polsce karą od 3 do 15 lat pozbawienia wolności. Karalne jest również przygotowanie do popełnienia przestępstwa handlu ludźmi.
UWAGA! Ofiarom handlu ludźmi przysługuje pomoc, niezależnie od obywatelstwa i statusu prawnego.

 

 

 

Pomoc można uzyskać w Krajowym Centrum Interwencyjno- Konsultacyjnym http://www.kcik.pl/index.html KCIK prowadzone jest przez organizacje pozarządowe (www.strada.org.pl oraz www.po-moc.pl), a jego działalność jest finansowana z budżetu państwa.
Świadczona pomoc jest bezpłatna.
– KCIK świadczy pomoc dla osób uznanych za ofiary handlu ludźmi przez Policję, Straż Graniczną, Prokuraturę lub pracowników KCIK-u.
– KCIK świadczy pomoc także tym wszystkim, którzy w opinii ekspertów KCIK są ofiarami handlu ludźmi, a nie nawiązali lub nie chcą nawiązać kontaktu z Policją, Strażą Graniczną czy Prokuraturą.

 

 

 

Święta i zakaz handlu

 

 

 

 

 

Wszystkie dni świąteczne w Polsce są dniami płatnymi i wolnymi od pracy, poza dwoma wyjątkami. Niedziela Wielkanocna oraz Zesłanie Ducha Świętego (pięćdziesiątnica) zawsze wypadają w niedzielę i są uznawane za dzieło odpoczynku dla każdego Polaka. Pracownicy którzy muszą pójdę w któryś z tych dni do pracy dostają w zamian dzieło płatnego urlopu do odebrania.

 

 

 

 

 

Dni świąteczne w Polsce są ustalone zgodnie z ustawą z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy. Dokument ten ustala daty wszystkich świat narodowych i daje rządowi w razie potrzeby możliwość jednorazowego ogłoszenia jakiegoś dnia świętem. Dokument ten także stwierdza, że każde święto obchodzone w niedzielę musi przypada na dokładnie ten dzieło tygodnia. Stawka płacona za dni wolne od pracy nie rożni się niczym od zwykłej.

 

 

 

Polski Kodeks pracy nakłada na pracodawcę obowiązek zapewnienia pracownikowi płatnego dnia wolnego w każde święto narodowe. Pracownicy, których zawód wymaga tego by przyszli do pracy we święto, mają zagwarantowany dzieło wolny do odebrania. Prawo zabrania dodawania do umowy o pracę zapisów pozbawiających przywilejów do płatnych dni wolnych oraz do odebrania ich w innym terminie.

 

 

 

Najważniejsze święta w Polsce:
Bozie Ciało – Dzieło, w którym obchodzi się Bozie Ciało jest zależny od Wielkanocy, jest nim czwartek dziewiątego tygodnia po Niedzieli Wielkanocnej. Wielu Polaków robi sobie dzieło wolny nie tylko w Bozie Ciało, ale także w następujący po nim piątek, by cieszy się długim, bo czterodniowym weekendem.

 

 

 

Bozie Narodzenie – to dwa dni świat 25 i 26 grudnia, ale warto wiedzie, że w Polsce wigilia Bożego Narodzenia jest także ważnym dniem i dzieło przed świętami sklepy zazwyczaj są otwarte do 14:00.

 

  

 

Święto Konstytucji – W Polsce dzieło konstytucji obchodzi się 3 maja w rocznicę utworzenia w Polsce demokratycznej monarchii konstytucyjnej w 1791 roku.

 

 

 

Święto Niepodległości – W Polsce Dzieło Niepodległości obchodzi się co roku 11 listopada. Tego dnia oddaje się honor wszystkim, którzy walczyli o wolno ojczyzny.

 

 

 

 

 

Wielkanoc – Wszystko to zależy od pierwszej wiosennej pełni księżyca. To na podstawie pełni ustalana jest Wielkanoc. Zawsze musi by ona wyznaczona na pierwszą niedzielę po pełni. Dniem wolnym od pracy jest także poniedziałek.

 

 

 

Zesłanie Ducha Świętego – to święto ruchome. Obchodzone w niedziele 49 dni (7 tygodni) po Wielkanocy (maj, czerwiec) Z racji tego, że Zielone Swatki (inna nazwa tego święta) to w Polsce święto państwowe, tego dnia większość firm i sklepów będzie zamknięta.

 

 

 

 

 

Dni ustawowo wolne od pracy:
1 stycznia – Nowy Rok
6 stycznia – Święto Trzech Kroili
Pierwszy dzieło Wielkiej Nocy (święto ruchome)
Drugi dzieło Wielkiej Nocy (tj. Poniedziałek Wielkanocny, święto ruchome)
1 maja – Święto Państwowe
3 maja – Święto Narodowe Trzeciego Maja
Pierwszy dzieło Zielonych Światek (właśc. w chrześcijaństwie Zesłanie Ducha Świętego; święto ruchome, jednak zawsze w niedzielę)
Dzień Bożego Ciała (tj. liturgiczna uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pakoskiej, święto ruchome, przypada w czwartek)
15 sierpnia – Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny (tę uroczystość liturgiczną wymienia ustawa; data ta jest zbieżna z przywróconym w 1992 r. Świętem Wojska Polskiego)
1 listopada – Wszystkich Świętych
11 listopada – Narodowe Święto Niepodległości
25 grudnia – pierwszy dzieło Bożego Narodzenia
26 grudnia – drugi dzieło Bożego Narodzenia

 

 

 

W Polsce w związku z Ustawą z dnia 10 stycznia 2018 r. o ograniczeniu handlu w niedziele i święta oraz w niektóre inne dni, mogą wystąpić problemy z zakupem podstawowych produktów żywnościowych oraz innych dóbr. Nie wszystkie sklepy jednak będą zamknięte w każdy wolny dzień.

 

Przewidziano kilka wyjątków — handel ma by dozwolony:
– w dwie niedziele bezpośrednio poprzedzające Bozie Narodzenie;
– w jedną niedzielę bezpośrednio poprzedzającą Wielkanoc, czyli Niedzielę Palmową;
– w ostatnią niedzielę stycznia, kwietnia, czerwca i sierpnia, chyba że w tych dniach wypada święto wolne od pracy, co może zdarzy się w kwietniu w przypadku Wielkanocy oraz w maju z powodu Zesłania Ducha Świętego (Zielonych Światek).

 

Kogo nie obejmie zakaz handlu w niedziele
Ustawa obejmuje szereg wyjątków dopuszczających sprzedaż również w niedziele. Wśród nich są:
– stacje benzynowe,
– apteki i punkty apteczne,
– punkty gastronomiczne,
– sklepy internetowe,
– strefy wolnocłowe,
– sklepy, w których handel prowadzony jest przez właściciela osobiście i na własny rachunek. Zazwyczaj małe sklepy osiedlowe 

Działalność gospodarcza

 

 

Prowadzenie działalności gospodarczej przez cudzoziemców

 

Niektórzy cudzoziemcy mogą zakładać i prowadzić działalność gospodarczą na takich samych zasadach jak obywatele polscy. Oznacza to, iż mogą oni podejmować i prowadzić każdą dopuszczoną polskim prawem formę działalności gospodarczej.

 

Do grupy tych cudzoziemców należą migranci, którzy posiadają w Polsce:
1) zezwolenie na pobyt stały;
2) zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE;
3) zezwolenie na pobyt czasowy udzielone członkowi rodziny cudzoziemca w celu połączenia z rodziną – kogo uważa się za członka rodziny?
4) zezwolenie na pobyt czasowy udzielone na podstawie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, udzielonego przez inne niż Polska państwo członkowskie UE, jeżeli taka osoba uzasadni swoje zamieszkiwanie w Polsce;
5) zezwolenie na pobyt czasowy udzielone członkowi rodziny cudzoziemca, który posiada pobyt rezydenta długoterminowego UE, przyznany przez inne państwo niż Polska, i który uzasadni swoje zamieszkiwanie w Polsce, jeżeli taki członek rodziny przebywał z cudzoziemcem w innym państwie członkowskim UE i chce razem z nim przebywać w Polsce;
6) zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w celu podjęcia lub kontynuacji stacjonarnych studiów wyższych lub stacjonarnych studiów doktoranckich w Polsce;
7) zezwolenie na pobyt czasowy i pozostają w związku małżeńskim, zawartym z obywatelem polskim mieszkającym w Polsce (małżonkowie obywateli polskich mają prawo do prowadzenia działalności gospodarczej, wynikające z faktu małżeństwa, o ile ich podstawą pobytu jest zezwolenie na pobyt czasowy);
8) status uchodźcy;
9) ochronę uzupełniającą;
10) zgodę na pobyt tolerowany;
11) korzystając w Polsce z ochrony czasowej;
12) posiadają ważną Kartę Polaka

Pozostali cudzoziemcy, którzy nie zostali wymienieni powyżej (na przykład ci, którzy przebywają w Polsce na podstawie wizy, czy też ci, którzy przebywają zagranicą, a rejestracja działalności gospodarczej nie wymaga ich fizycznej obecności w Polsce), mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą wyłącznie w formie:
– spółki komandytowej – więcej informacji na temat rejestracji, prowadzenia oraz zobowiązań związanych z prowadzeniem tej formy działalności gospodarczej jest dostępnych
– spółki komandytowo-akcyjnej – więcej informacji na temat rejestracji, prowadzenia oraz zobowiązań związanych z prowadzeniem tej formy działalności gospodarczej jest dostępnych
– spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – więcej informacji na temat rejestracji, prowadzenia oraz zobowiązań związanych z prowadzeniem tej formy działalności gospodarczej jest dostępnych
– spółki akcyjnej – więcej informacji na temat rejestracji, prowadzenia oraz zobowiązań związanych z prowadzeniem tej formy działalności gospodarczej jest dostępnych

Uwaga: umowy międzynarodowe pomiędzy poszczególnymi państwami a Polską mogą wprowadzać dodatkowe ograniczenia lub uprawnienia. W związku z tym, należy upewnić się, czy w stosunku do państwa pochodzenia cudzoziemca nie obowiązuje umowa międzynarodowa.

 

 

Ministerstwo Spraw Zagranicznych prowadzi internetową bazę traktatową, w której można taką informację sprawdzić.
O procedurze legalizacji pobytu na podstawie działalności gospodarczej można przeczytać
Uwaga: Cudzoziemiec, który chce jedynie założyć jedną z czterech spółek wymienionych powyżej, nie musi posiadać prawa do pobytu w Polsce. Wynika to z faktu, iż taki cudzoziemiec jest właścicielem firmy i, co do zasady, jego obecność w Polsce nie jest wymagana (np. może on zarejestrować firmę np. przez Internet). Jeżeli jednak cudzoziemiec planuje wykonywać w firmie, której jest właścicielem określoną pracę (np. zarządzać firmą) musi uzyskać zezwolenie na pracę na określonym stanowisku (np. dyrektor) oraz musi uzyskać podstawę do pobytu w Polsce (np. wizę, kartę pobytu).

 

 

Członkowie rodziny osób zagranicznych, do których odnoszą się umowy międzynarodowe i którzy mogą podejmować działalność gospodarczą w formie spółki komandytowej, komandytowo-akcyjnej, z ograniczoną odpowiedzialnością i akcyjnej, posiadający zezwolenie na zamieszkanie na pobyt czasowy, mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na takich samych zasadach, jak te osoby zagraniczne.
Członkowie rodziny, posiadający zezwolenie na pobyt czasowy, udzielone w związku z przybywaniem lub przebywaniem w Polsce w celu połączenia z rodziną cudzoziemców (którzy posiadają zezwolenie na pobyt czasowy i wykonują działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej dokonanego na zasadzie wzajemności), mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na takich samych zasadach, jak ci cudzoziemcy.

Warto wiedzieć: Osoby, które są zainteresowane prowadzeniem działalności gospodarczej w Polsce mogą skontaktować się z Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP), która oferuje szkolenia dla przedsiębiorców oraz organizuje studia podyplomowe z zakresu przedsiębiorczości.

 

SPÓŁKA KOMANDYTOWA
Spółka komandytowa jest przeznaczona do prowadzenia przedsiębiorstwa pod własną firmę, (oznacza to, że nazwa spółki komandytowej powinna zawierać nazwisko jednego lub kilku wspólników oraz dodatkowe oznaczenie “spółka komandytowa”, np. ABC Jan Kowalski – spółka komandytowa).

 Spółka nie ma osobowości prawnej, ale ma ona zdolność prawną – może ona we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać lub być pozywana (co to jest osobowość prawna?).

 Kto może założyć spółkę komandytową?
Założyć spółkę komandytową mogą minimalnie 2 osoby fizyczne, prawne lub jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, którym ustawa przyznaje zdolność prawną (np. spółki cywilne) (co to jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna nie będąca osobą prawna?).
Procedura założenia spółki komandytowej

 Aby założyć spółkę należy podpisać umowę spółki w formie aktu notarialnego, po czym zarejestrować spółkę w Krajowym Rejestrze Sądowym (Co to jest Krajowy Rejestr Sądowy?).
Wniosek musi zostać złożony do sądu rejonowego właściwego ze względu na siedzibę podmiotu, którego wpis dotyczy. Wniosek o wpisanie spółki komandytowej do rejestru składa się na urzędowym formularzu KRS-W1, który musi być wypełniony poprawnie i czytelnie, zgodnie z umową spółki. Do wniosku należy także dołączyć formularze załączników:
– KRS-WC określający dane wspólników,
– KRS-WM klasyfikujący przedmiot działalności spółki, oraz
– KRS-WK wskazujący wspólników uprawnionych do reprezentowania spółki.
Opłata sądowa za wpis do rejestru wynosi 500 zł.

 

Spółka komandytowa powstaje z chwilą wpisu do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Przy założeniu spółki brak jest określonego prawem minimalnego kapitału zakładowego.

 

Podatki
W zależności od tego, kto jest wspólnikiem, działalność spółki podlega opodatkowaniu PIT(podatek dochodowy od osób fizycznych) lub CIT (podatek dochodowy od osób prawnych).

 

Zobowiązania przedsiębiorców
Za zobowiązania spółki wobec wierzycieli odpowiada w sposób nieograniczony co najmniej jeden wspólnik, a odpowiedzialność co najmniej drugiego wspólnika jest ograniczona. Oznacza to, że w spółce komandytowej niektórzy wspólnicy (tak zwani komandytariusze) są gotowi zainwestować swoje pieniądze w spółkę i mają swój udział w jej zyskach, ale nie godzą się na odpowiadanie własnym majątkiem za zobowiązania spółki (nie godzą się na ryzyko większe, niż wniesiona przez nich suma pieniędzy, tzw. kwota komandytowa). Pozostali wspólnicy (tak zwani komplementariusze) gotowi są prowadzić i reprezentować przedsiębiorstwo oraz ponosić za nie pełną odpowiedzialność, jak również pokrywać ewentualne straty firmy ze swojego majątku

 

Kategorie cudzoziemców, którzy mogą założyć spółkę komandytowa
Każdy cudzoziemiec może założyć spółkę komandytową w Polsce.

 

Uwaga: umowy międzynarodowe pomiędzy poszczególnymi państwami a Polską mogą wprowadzać dodatkowe ograniczenia lub uprawnienia. W związku z tym, należy upewnić się, czy w stosunku do danego państwa nie obowiązuje umowa międzynarodowa. Ministerstwo Spraw Zagranicznych prowadzi internetową bazę traktatową, w której można taką informację sprawdzić.
Cudzoziemiec, przebywający w Polsce bez dokumentów uprawniających go do takiego pobytu nie może zakładać i prowadzić działalności gospodarczej.

SPÓŁKA KOMANDYTOWO-AKCYJNA
Spółka komandytowo-akcyjna jest przeznaczona do prowadzenia przedsiębiorstwa pod własną firmę (oznacza to, że nazwa spółki komandytowo-akcyjnej powinna zawierać nazwisko lub firmę *nazwę+ jednego lub kilku wspólników oraz dodatkowe oznaczenie “spółka komandytowa-akcyjna”). Spółki komandytowo- akcyjne to z reguły firmy duże, np. duże firmy rodzinne.

 

Spółka nie ma osobowości prawnej – może ona we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciąga

 

Kategorie cudzoziemców, którzy mogą założyć spółkę komandytowo-akcyjną
Każdy cudzoziemiec może założyć spółkę komandytowo-akcyjną w Polsce.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ
Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością może być założona w każdym celu prawnie dopuszczalnym. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest osobą prawną.

 

 

Kto może założyć spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością?
Założyć spółkę może jedna lub więcej osób fizycznych, prawnych lub jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, którym ustawa przyznaje zdolność prawną (na przykład, spółki cywilne)
Procedura założenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością:

Aby założyć spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością należy:
•sporządzić umowę spółki w formie aktu notarialnego (przed notariuszem w Polsce),
•wpłacić cały kapitał zakładowy przed jej rejestracją (minimalny kapitał zakładowy stanowi 5 000 PLN; wnoszenie wkładów pieniężnych odbywa się przez wpłatę na rachunek bankowy spółki),
•powołać organy spółki (np. dyrektora, prezesa),
•zarejestrować spółkę w Krajowym Rejestrze Sądowym (co to jest KRS?).
Wniosek składa się na urzędowym formularzu KRS-W3, a wraz z nim formularze załączników: •KRS-WE – dotyczący wspólników spółki,
•KRS-WM – z danymi o przedmiocie działalności spółki, oraz
•KRS-WK – o osobach uprawnionych do reprezentowania podmiotu.
Z chwilą rejestracji w rejestrze przedsiębiorców spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nabywa osobowość prawną.

 

Podatki
Spółka jest opodatkowana podatkiem CIT (podatek dochodowy dla osób prawnych)
Zobowiązania przedsiębiorców
Spółka odpowiada za zobowiązania całym swoim majątkiem bez ograniczeń. Wspólnicy nie są odpowiedzialni za zobowiązania spółki, ponoszą ryzyko do wysokości wkładów wniesionych do spółki.
Kategorie cudzoziemców, którzy mogą założyć spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością.

 

 Każdy cudzoziemiec może założyć spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w Polsce.

 

 

Uwaga: umowy międzynarodowe pomiędzy poszczególnymi państwami a Polską mogą wprowadzać dodatkowe ograniczenia lub uprawnienia. W związku z tym, należy upewnić się czy w stosunku do danego państwa nie obowiązuje umowa międzynarodowa. Ministerstwo Spraw Zagranicznych prowadzi internetową bazę traktatową, w której można taką informację sprawdzić. 
Cudzoziemiec, przebywający w Polsce nielegalnie nie może zakładać i prowadzić działalności gospodarczej.

 

 

 

SPÓŁKA AKCYJNA
Spółka akcyjna jest przeznaczona dla prowadzenia dużych i średnich przedsiębiorstw. Spółka akcyjna jest osobą prawną

 

Kto może założyć spółkę akcyjną?
Spółka akcyjna może zostać założona przez jedną lub więcej osób Spółka akcyjna nie może być założona przez jednoosobową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością.
Procedura założenia spółki akcyjnej:

 

Aby założyć spółkę akcyjną należy:
– sporządzić statut spółki;
– wnieść kapitał zakładowy przed rejestracją spółki (kapitał zakładowy wnosi się na konto bankowe spółki); •powołać organy spółki (np. dyrektora, prezesa);
– dokonać wpisu do KRS
– Wniosek rejestrowy składa się na urzędowym formularzu KRS-W4, a wraz z nim formularze załączników: •KRS-WM – z danymi o przedmiocie działalności spółki,
– KRS-WK – o osobach uprawnionych do reprezentowania podmiotu, oraz
– zgłoszenia spółki w urzędzie statystycznym w celu otrzymania numeru identyfikacyjnego REGON (zgłosić spółkę do Urzędu Statystycznego należy niezależnie od rejestracji spółki w KRS).
Przy założeniu spółki jest wymagany minimalny kapitał zakładowy, który wynosi 100 000 PLN.

Podatki
Spółka jest opodatkowana podatkiem CIT (podatek dochodowy od osób prawnych).

 

 

Kategorie cudzoziemców, którzy mogą założyć spółkę akcyjną
Każdy cudzoziemiec może założyć spółkę akcyjną w Polsce.

 

Uwaga: umowy międzynarodowe pomiędzy poszczególnymi państwami a Polską mogą wprowadzać dodatkowe ograniczenia lub uprawnienia. W związku z tym, należy upewnić się czy w stosunku do danego państwa nie obowiązuje umowa międzynarodowa. Ministerstwo Spraw Zagranicznych prowadzi internetową bazę traktatową, w której można taką informację sprawdzić.

 

Cudzoziemiec, przebywający w Polsce bez dokumentów uprawniających go do pobytu nie może zakładać i prowadzić działalności gospodarczej.

 

CO TO JEST KRAJOWY REJESTR SĄDOWY (KRS)
KRS jest scentralizowaną bazą danych składającą się z trzech osobnych rejestrów:
– rejestru przedsiębiorców;
– rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz publicznych zakładów opieki zdrowotnej;
– rejestru dłużników niewypłacalnych.
Zadaniem KRS jest udostępnienie informacji o statusie prawnym zarejestrowanego podmiotu (np. spółki), najważniejszych elementach jego sytuacji finansowej oraz jego reprezentacji.

 

 

Każdy ma prawo zapoznać się z danymi wpisanymi do rejestru. KRS można sprawdzić pod adresem:
http://bip.ms.gov.pl/pl/rejestry-i-ewidencje/okrajowy-rejestr-sadowy/
W celu zdobycia odpisu z KRS dla celów złożenia wniosku o zezwolenie na pobyt należy:
– zwrócić się do Departamentu Informatyzacji i Rejestrów Sądowych, pod adresem: ul. Czerniakowska 100, 00-454 Warszawa;
– wypełnić wniosek; we wniosku należy podać numer KRS;
– zapłacić 30 złotych (w kasie na miejscu).
Centralna Informacja KRS tel.: (22) 3976515, (22) 3976 517.
Odpis KRS wydaje się na miejscu.
O aktualny odpis z KRS można również poprosić swojego pracodawcę.

Działalność regulowana

 

Oprócz rejestracji działalności regulowanej w Ewidencji Działalności Gospodarczej (CEIDG) lub w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), wymagany jest także wpis do rejestru regulowanej działalności gospodarczej. Wpisu do rejestru działalności regulowanej nie należy mylić z zarejestrowaniem działalności, albowiem są to odrębne ewidencje. Nie ma jednego organu rejestrowego działalności regulowanej – w zależności od rodzaju tej działalności organem rejestrowym będzie odpowiedni organ odpowiedzialny za rejestr działalności w konkretnej sferze. Na przykład, w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na wyrobie i rozlewie wyrobów winiarskich organem rejestrowym będzie minister rolnictwa, a organem rejestrowym dla działalności telekomunikacyjnej będzie Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

 

Procedura złożenia wniosku o wpis do działalności regulowanej będzie też zależała od tego, w której instytucji dokonuje się rejestracji.
Alfabetyczny spis działalności regulowanej, informację o procedurze, organie rejestrowym i opłacie za rejestrację takiej działalności można znaleźć na stronie internetowej Ministerstwa Gospodarki (w języku polskim). Na stronie można również znaleźć wniosek o wpis do działalności regulowanej, który jednak nie jest wnioskiem standardowym i różni się w zależności od rodzaju działalności.

 

Przedsiębiorca uzyskuje wpis do rejestru działalności regulowanej po złożeniu wniosku, wraz z którym powinien złożyć oświadczenie potwierdzające spełnianie szczególnych warunków wymaganych do jej prowadzenia.

 

Zawieszenie działalności gospodarczej oznacza czasową przerwę w funkcjonowaniu firmy. Zawiesić działalność gospodarczą można z dowolnego powodu – przyczyną mogą być problemy finansowe czy prywatne plany przedsiębiorcy.
Firmy, które są wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego (KRS), składają wnioski o zawieszenie działalności gospodarczej w sądzie rejestrowym.

 

W przypadku firmy zarejestrowanej w Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej (CEIDG) wniosek o zawieszenie działalności gospodarczej można złożyć on-line na stronie CEIDG. Formularz wniosku o wpis do CEIDG jest jednocześnie formularzem wniosku o zawieszenie oraz wznowienie działalności gospodarczej. Taki wniosek można również złożyć w urzędzie gminy – osobiście lub listem poleconym.

 

 

Uwaga: Zawiesić działalność gospodarczą może wyłącznie przedsiębiorca nie zatrudniający pracowników. Przez przedsiębiorcę niezatrudniającego pracowników należy rozumieć przedsiębiorcę, który nie nawiązał stosunku pracy z pracownikami w rozumieniu kodeksu pracy. Nie dotyczy to więc firm, które nawiązują współpracę na podstawie umowy o dzieło czy umowę zlecenia. Zawieszający działalność nie przestają być przedsiębiorcami.

 

 

W okresie zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorca:
1. ma prawo wykonywać wszelkie czynności niezbędne do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów;
2. ma prawo przyjmować należności lub obowiązek regulować zobowiązania, powstałe przed datą zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej;
3. ma prawo zbywać (sprzedać, oddać) własne środki trwałe i wyposażenie;
4. ma prawo lub obowiązek uczestniczyć w postępowaniach sądowych, postępowaniach podatkowych i administracyjnych związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przed zawieszeniem działalności; 5.ma obowiązek dopełnić wszelkich obowiązków nakazanych przepisami prawa;
6. ma prawo osiągać przychody finansowe, także z działalności prowadzonej przed zawieszeniem prowadzenia działalności gospodarczej;
7. może zostać poddany kontroli na zasadach przewidzianych dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą.

 

W czasie zawieszenia działalności gospodarczej przedsiębiorca nie musi płacić zaliczek na podatek dochodowy, ani składać deklaracji VAT. Nie musi także opłacać składek na ubezpieczenie zdrowotne, a pozostałe składki (rentowe i emerytalne) są w tym okresie dobrowolne. Mimo zawieszenia działalności gospodarczej, przedsiębiorca musi jednak płacić podatek od nieruchomości posiadanej w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej.

 

Uwaga: Przedsiębiorca może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres od 30 dni do 24 miesięcy. Jeżeli przedsiębiorca nie wznowi działalności przed upływem okresu 24 miesięcy, wpis zostanie wykreślony z rejestru. Zarówno data rozpoczęcia zawieszenia, jak i wznowienia działalności gospodarczej nie może być wcześniejsza niż dzień złożenia wniosku.

 

Wznowienie wykonywania działalności gospodarczej następuje na wniosek przedsiębiorcy. Jeżeli firma była zarejestrowana w KRS – przedsiębiorca składa wniosek do sądu rejonowego osobiście, pocztą, lub drogą elektroniczną na stronie internetowej elektronicznego dostępu do KRS.
Wznowienie działalności gospodarczej w CEIDG może odbyć się w dwojaki sposób:
– wniosek o wznowienie działalności gospodarczej można złożyć drogą elektroniczną poprzez wypełnienie odpowiedniego formularza na stronie CEIDG;
– wniosek można również złożyć w dowolnie wybranym urzędzie gminy, gdzie złożony formularz zostanie przesłany do CEIDG.

Legalizacja pobytu w Polsce cudzoziemców w związku z wykonywaniem działalności gospodarczej

 

Wiza
Cudzoziemiec, który prowadzi w Polsce działalność gospodarczą, może ubiegać się o wizę do Polski na podstawie prowadzenia działalności gospodarczej. Oprócz podstawowego zestawu dokumentów niezbędnego do uzyskania wizy, w konsulacie RP należy złożyć dokumenty, potwierdzające prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce, na przykład, wpis do KRS, potwierdzoną notarialnie umowę spółki, zaświadczenie z urzędu skarbowego o nie zaleganiu z podatkami.
Uwaga: wiza do Polski nie może być wydana w związku z zamiarem prowadzenia działalności gospodarczej, chyba że cudzoziemiec udowodni swój zamiar i uzasadni konieczność wyjazdu do Polski. W takim wypadku, to konsul będzie decydował, czy przedstawione dowody są wystarczające, aby wydać wizę.

 

Warto wiedzieć: w przypadku spółki, którą należy zarejestrować w CEIDG, wniosek o rejestrację można złożyć przez Internet – czyli rejestracja nie wymaga fizycznej obecności osoby w Polsce. Jeżeli cudzoziemiec przebywa za granicą i zamierza prowadzić działalność gospodarczą w Polsce, ale nie posiada jeszcze podstawy pobytu w Polsce (wizy, zezwolenia na pobyt), może on założyć firmę przez Internet i po otrzymaniu wpisu do CEIDG złożyć wniosek do konsulatu polskiego w swoim kraju pochodzenia o wydanie wizy na podstawie prowadzenia działalności gospodarczej. Warto pamiętać, iż taka osoba może prowadzić działalność gospodarcza tylko w formie 4 spółek: spółki komandytowej, komandytowo-akcyjnej, akcyjnej i spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Aby prowadzić działalność gospodarczą na takich samych zasadach jak obywatele polscy (czyli móc prowadzić inne formy działalności gospodarczej niż wymienione powyżej cztery rodzaje spółek), cudzoziemiec musi posiadać odpowiednią podstawę pobytu w Polsce.

 

Uwaga: Warto pamiętać, że zestaw dokumentów niezbędnych do złożenia wniosku o wizę może różnić się w zależność od urzędu konsularnego. Dlatego przed złożeniem wniosku o wizę zalecany jest kontakt z właściwym urzędem konsularnym w celu uzyskania pełnej informacji, co do dokumentów uzupełniających, niezbędnych do uzyskania wizy.
Zezwolenie na pobyt czasowy
Cudzoziemiec przebywający w Polsce i prowadzący działalność gospodarczą może ubiegać się o zezwolenie na pobyt czasowy w Polsce.

 

 

Uwaga: Cudzoziemcy, ubiegający się o zezwolenie na pobyt czasowy mogą zakładać i prowadzić działalność gospodarczą tylko w formie spółki komandytowej, komandytowo-akcyjnej, akcyjnej i spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

 

Więcej informacji o dokumentach, które należy złożyć w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej jest dostępnych tutaj

 

Uwaga: Cudzoziemiec, wykonujący lub zamierzający wykonywać pracę w utworzonej przez siebie spółce musi wykazać, że działalność tej spółki jest lub będzie korzystna dla gospodarki polskiej (czyli na przykład przyczynia się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy) i przedstawić potwierdzające to dokumenty. W praktyce istotnym kryterium potwierdzającym ten fakt jest udokumentowane zatrudnianie przez cudzoziemca w swojej spółce przynajmniej dwóch obywateli polskich.

 

ZEZWOLENIE NA POBYT CZASOWY W CELU WYKONYWANIA DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ
Jeżeli celem pobytu cudzoziemca w Polsce jest prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce, to uzyska on zezwolenie na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli spełnia następujące warunki:
a) ma ubezpieczenie zdrowotne
b) ma źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu
c) zgodę właściwego organu na zajmowanie określonego stanowiska lub wykonywanie zawodu, gdy obowiązek jej uzyskania wynika z przepisów prawa;
d) ma zapewnione miejsce zamieszkania w Polsce

 

Dodatkowo spółka, którą cudzoziemiec prowadzi powinna spełnić poniższe wymogi:
– w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej osiągnąć dochód nie niższy niż 12-krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w województwie, w którym spółka ma siedzibę lub cudzoziemiec ma miejsce zamieszkania, w trzecim kwartale roku poprzedzającego złożenie wniosku, ogłaszanego przez Głównego Urzędu Statystycznego (GUS) lub zatrudnić na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej przez okres 1 roku poprzedzającego złożenie wniosku o zezwolenie na pobyt co najmniej 2 obywateli polskich lub cudzoziemców, posiadających prawo do podjęcia pracy w Polsce bez zezwolenia na pracę, lub też
– wykazać, że posiada środki i warunki pozwalające na spełnienie w przyszłości kryteriów określonych w poprzednim punkcie, lub prowadzi działania pozwalające na spełnienie w przyszłości tych kryteriów poprzez realizację działań przyczyniających się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzenia korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy.
e) przedstawić następujące dokumenty:
– rozliczenie podatkowe np. PIT składany do urzędu skarbowego; •zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach;
– zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach spółki;
– umowę spółki;(jeśli w takiej formie prowadzona jest działalność gospodarcza); •bilans spółki wraz z aktualnym rachunkiem zysków i strat;
– ankietę dotycząca prowadzonej działalności gospodarczej;
– dokumenty potwierdzające osiągnięcie w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku dochodu nie niższego niż dwunastokrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w trzecim kwartale roku poprzedzającego złożenie wniosku, np. CIT 8 spółki za poprzedni rok wraz z dowodem nadania do urzędu skarbowego, dokumenty księgowe potwierdzające aktualny wynik finansowy spółki

 

lub
– dokumenty potwierdzające zatrudnienie na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy najkrócej przez okres roku poprzedzającego złożenie wniosku co najmniej dwóch pracowników będących obywatelami polskimi lub cudzoziemcami, którzy – z pewnymi wyjątkami – nie potrzebują zezwolenia na pracę w Polsce, np. lista płac pracowników spółki wraz z deklaracjami ZUS zbiorczą i imiennymi za ostatni miesiąc, umowę

albo
– dokumenty potwierdzające posiadanie środków pozwalających na spełnienie w przyszłości warunków określonych wyżej lub dokumenty potwierdzające prowadzenie działań pozwalających na spełnienie w przyszłości tych warunków, w szczególności przyczyniających się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzenia korzystnych innowacji lub tworzenia miejsc pracy.

Kontrola legalności działalności gospodarczej

Straż Graniczna może przeprowadzać kontrolę legalności prowadzonej w Polsce przez cudzoziemców działalności g 

Kontrolowany przedsiębiorca na żądanie funkcjonariuszy SG musi przedstawić dokumenty dotyczące legalności prowadzonej działalności gospodarczej w terminie nie dłuższym niż 7 dni. Takimi dokumentami może być, na przykład, wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej lub wpis do KRS, wpis do rejestru działalności regulowanej lub w

Uwaga: Cudzoziemiec, który wykonuje działalność gospodarczą bez wymaganego zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej podlega karze ograniczenia wolności lub grzywny.

W stosunku do cudzoziemca, który podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie w Polsce, może zostać wydane zobowiązanie do powrotu Dane takiego cudzoziemca zostaną również wpisane do Systemu Informacji Schengen oraz do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Schengen jest niepożąd

Straż Graniczna zawiadamia również o podejrzeniu naruszenia przepisów prawa właściwe organy, w szczególności:
– Zakład Ubezpieczeń Społecznych- w przypadku naruszenia przepisów w zakresie ubezpieczeń społecznych oraz składek na Fundusz Pracy,
– Państwową Inspekcję Pracy – w przypadku naruszenia przepisów prawa pracy,
– urząd kontroli skarbowej – w przypadku naruszenia przepisów prawa podatkowego, •Służbę Celną – w przypadku naruszenia przepisów prawa celnego,
– Policję lub Prokuraturę – w przypadku podejrzenia popełnienia czynu zabronionego.

 

W przypadku kontroli prowadzenia działalności gospodarczej, funkcjonariusze SG kontrolują również dokument podróży wraz z dokumentem uprawniającym do pobytu na terytorium Polski cudzoziemca prowadzącego działalność gospodarczą.
Jeżeli podczas kontroli zachodzi konieczność skorzystania z pomocy tłumacza, funkcjonariusze zapewniają jego udział.

  

Podstawa prawna
1. Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, Dz.U. 2004 Nr 173 poz. 1807.
2. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 lutego 2009 r. w sprawie przeprowadzenia przez funkcjonariuszy Straży Granicznej kontroli legalności wykonywania pracy przez cudzoziemców, prowadzenia działalności gospodarczej przez cudzoziemców oraz powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi, Dz.U. 2009 Nr 36 poz. 284

Strony internetowe:
1. https://prod.ceidg.gov.pl
2. http://zielonalinia.gov.pl
3. http://www.paiz.gov.

UWAGA: Niniejsza strona ma charakter jedynie informacyjny i ze względu na złożony charakter procedury podejmowania działalności gospodarczej, przed założeniem działalności gospodarczej zalecane jest skorzystanie z usług wyspecjalizowanych w tym zakresie instytucji (np. kancelarii prawnych).

© truly.work 2019

designed at Devrry J&G Marczak

Kontakt

designed at Devrry J&G Marczak

© truly.work 2019